လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ႏွွစ္အနည္းငယ္အခ်ိန္အတြင္းက ျဖစ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာပထမဆံုးစျပီး တိုင္းျပည္မွာဘရမ္းဘတာစျဖစ္
တဲ့ အခ်ိန္လို႔ ဆိုရမယ္။
လက္နက္ကိုင္အင္းအားစုအမ်ဳိးမ်ဳိးဟာ ရရာလက္နက္ေတြတကိုင္ကိုင္နဲ႔ ေတာရြာေက်းလက္ေတြမွာ မင္းမူၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့
သူတို႔အခ်င္းခ်င္းလဲ တဖြဲ႔နဲ႔ တဖြဲ႔မတဲ့ၾကဘူး။ ဘာလက္နက္မွမရွိတဲ့ ေတာသူေတာင္သားေတြကေတာ့ သူတို႔ကိုဘဲ ေၾကာက္
လန္႔ေနရတယ္။
အဆင္မေျပယင္ ဒီလက္နက္ကိုင္ လူအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြက လူေရွ႕သူေရွ႕မွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔မႀကိဳက္တဲ့လူကို ေျပာင္ဆြဲထုပ္သြား
ၿပီးသတ္ပစ္တာလဲရွိတယ္။ တိတ္တိတ္ေခ်ာင္းၿပီး ပစ္သတ္သြားတာမ်ဳိးလဲရွိတယ္။ ဓါးျပေတြကလဲ တဖုတ္ဖုတ္ တိုက္ေနတယ္။
အစိုးရအျဖစ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့လူေတြကလဲ ထစ္ကနဲဆိုယင္ ဖမ္းလားဆီးလားလုပ္ေနျပန္ေတာ့ ေတာသူေတာင္သားေတြဟာ ကမာၻ
ပ်က္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လူျဖစ္ရသလို တခုခုကိုအၿမဲစိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔ေနရၿပီး ဘာမွမလုပ္ရဲ မကိုင္ရဲတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။
ဓားျပရန္၊ ျပန္ေပးရန္ကအစ မင္းေဘး စိုးေဘးကိုပါ ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾကရၿပီး ေန႔လယ္ေန႔ခင္းသာ ကိုယ့္အလုပ္အကိုင္ကေလးကို
၀တ္ေက်တန္းေက်းလုပ္ကိုင္စားၿပီး ညဘက္မွာဆိုယင္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာမွာ ကိုမအိပ္ရဲဘဲ ေျပာင္းေရႊ႕ပုန္းေအာင္ၿပီး အိပ္ေန
ၾကရတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ.....
တေန႔ေတာ့ ခေလာက္ႏို႔ရြာကို အာဏာရ ႏိုင္ငံေရးပါတီက လူတေယာက္ေရာက္လာၿပီး လြတ္လပ္ေရးအေၾကာင္း ၊ လြတ္လပ္
ေရးရဲ႕ တန္းဘိုးအေၾကာင္း သူ႕မိတ္ေဆြတဦးရဲ႕ အိမ္မွာ ထိုင္ၿပီး ေျပာျပေနတယ္ ။
ဒီေတာ့ အိမ္ရွင္က " ခင္ဗ်ားေျပာတာေတြဟာ ဟုတ္တယ္ဘဲထားပါေတာ့ ၊ ဒို႔ကေတာ့ ေတာေက်းလက္မွာ ရိုးရိုးေနၿပီး ကိုယ့္
၀မ္းစာကို ကိုယ္ရွာစားတဲ့လူေတြဆိုေတာ့ ငါတခုေမးခ်င္တယ္ ၊ မင္းတို႔လြတ္လပ္ေရးကို တမ်ိဳးနဲ႕ျပန္လဲလို႔ မရဘူးလား " တဲ့။
ဒီလိုေမးေတာ့ ဧၫ့္သယ္က အံ့အားသင့္ၿပီး " ဟာ.... ခင္ဗ်ားဘာစကားေျပာတာလဲ ၊ ဒီလြတ္လပ္ေရးရဘို႔အတြက္ ဘယ္
ေလာက္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္ဆိုတာမွ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလာ " လို႔ ျပန္ေျပာတယ္ ။
ဒီအခါ အိမ္ရွင္က " မသိပါဘူးဗ်ာ ၊ ဒီလြတ္လပ္ေရးမ်ဳိးသာ ရမယ္လို႔ အစကသိရယင္က်ဳပ္တို႕ကခုခံၿပီး မလိုခ်င္တဲ့အေၾကာင္း
ေျပာမွာေပါ႔ ၊ အခုဒီလြတ္လပ္ေရးႀကီးရၿပီး မၾကာဘူး ၊ တညမွ အိမ္မွာမအိပ္ရဲေသးဘူး ၊ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႔ စားလို႔ရတဲ့
လြတ္လပ္ေရးမ်ဳိးနဲ႔ လဲလို႔ရယင္ ျပန္သာလဲၾကပါကြာ " လို႔ သူအသိနဲ႔သူ နားလည္သလိုျပန္ေျပာတယ္ ။
ဒါနဲ႔ ဧၫ့္သည္က သူ႔မိတ္ေဆြအိမ္ရွင္နဲ႔ေတာ့ စကားေျပာလို႔မျဖစ္ပါဘူးလို႔ သေဘာေပါက္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းမေျပာဘဲ
အသာေနလိုက္ကာ ၊ တျခားအေၾကာင္းေတြကို လွီးလႊဲၿပီး ေျပာေတာ့တယ္။
ညေနျပန္ခါနီးက်ေတာ့ ဧၫ့္သည္က တခါဆက္ၿပီး " က်ေနာ္တို႔ဟာ မၾကာေတာ့ပါဘူး ၊ လူတိုင္း တိုက္အိမ္နဲ႔ ေနၾကရေတာ့
မွာပါ ၊ တိုက္ေဆာက္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္ " လို႔ အစခ်ီၿပီး အစိုးရအဖြဲ႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္ ၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို တင္
ျပျပန္တယ္ ။
ဧၫ့္သည္ရဲ႕စကားဆံုးေတာ့ အိမ္ရွင္က " ငါကေတာ့တိုက္နဲ႔လဲမေနခ်င္ဘူး ဆိုပါအံုးကြာ ငါက တိုက္ေဆာက္ႏိုင္တယ္လို႔ဘဲ
ထားပါဦး ၊ ဒီတိုက္ႀကီးရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာ ငါ႔အုန္းဆီပုလင္းကို သြားဆြဲထားရမွာလဲကြ ၊ တိုက္ဆိုတဲ့ ဥစၥာႀကီးက အထဲေရာ အ
ျပင္ေရာ ေျပာင္ေခ်ာေနတာ ၊ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခ်ိပ္ထားလို႔ ျဖစ္မွာလဲ " လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္သတဲ့ ။
အာဏာရပါတီက မိတ္ေဆြလဲ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဘားအံ့ၿမိဳ႕ကို ျပန္သြားေတာ့တယ္။
Friday, November 5, 2010
သူ႔အသိနဲ႔သူ
Sunday, October 24, 2010
မီးျခစ္မပါဘူး
ခေလာက္ႏို႔ ေကာ့ဖ်ားရြာမွာ ဗမာစကားမတတ္တဲ့ သမီးရယ္၊ သမက္ရယ္၊ အေဖအိုႀကီးရယ္ တအိမ္ထဲတူတူေနၾကတယ္။
အေဖအိုႀကီးကေတာ့ ႏွီးဖ်ာ ေတာင္ရက္နဲ႔ ၿခံထဲမွာ တကုတ္ကုတ္ ကုတ္အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ သမီးကလဲအိမ္မႈကိစၥေတြ
အျပင္ အိမ္နားမွာ စားပင္သီးပင္ေတြ စိုက္ၿပီး သူလဲတလုပ္လုပ္နဲ႔ အလုပ္နဲ႔လက္မျပတ္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္။ သမက္က
ေတာ့ ဖားအံၿမိဳ႕ေပၚကို ေန႔စားအလုပ္ၾကမ္းသမားအျဖစ္နဲ႔ သြားလုပ္တယ္။
ေျခာက္မိုင္းေလာက္ေ၀းတဲ့ ဖားအံနဲ႔သူတို႔ရြာကို မနက္အေစာႀကီး ေျခလွ်င္သြားၿပီး ညေန အလုပ္သိမ္းေတာ့လဲ ေျခလွ်င္
ဘဲျပန္ခဲ့တယ္။ ဒါေလာက္ခရီးဟာ သူ႔အဖို႔ အိမ္ဦးနဲ႔ၾကမ္းျပင္လို ျဖစ္ေနတယ္။
ဒီလို ေန႔ရွိတို္င္းသြားေနရေတာ့ ဖားအံၿမိဳ႕အ၀င္ ဂိတ္ကလူေတြကလဲ သူ႔မ်က္ႏွာကိုမွတ္မိေနတယ္။ ၾကာေတာ့သူ႔ကိုေတြ႔
ယင္ လူရိုးအလုပ္သမားဆိုတာ သိၿပီးသားျဖစ္ေနတာနဲ႔ အေမးအျမန္းေတာင္မလုပ္ေတာ့ဘူး။
တညေနေတာ့ ဒီလူဟာ အလုပ္ခ်ိန္ကုန္လို႔ ရြာကိုျပန္လာတဲ့အခါ ဂိတ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာတန္းမိေတဲ့ ဂိတ္ေစာင့္က
" သူငယ္ခ်င္း၊ ဒီကေန႔ အလုပ္သိမ္းေနာက္က်လွပါသလား " လို႔ ဗမာလိုေမးၿပီး ႏွဳတ္ဆက္တယ္။
ဒီတင္ဂိတ္ေစာင့္က ဘယ္လိုေမးလိက္တယ္ဆိုတာ နားမလည္တာနဲ႔ မေတာ္ ေဆးလိပ္မီးေတာင္ၫိႇတာမ်ား ျဖစ္မွာလား
လို႔သူကေတြးမိၿပီး " မီးဒိြဳက္ေအာေအး " လို႔ ေျပာၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။ မီးဒိြဳက္ေအာေအးဆိုတာ ဗမာလို " မီးျခစ္
မပါဘူး " လို႔ ဆိုတာျဖစ္တယ္။
ကရင္စကားမတတ္တဲ့ ဗမာဂိတ္ေစာင့္ ရဲေဘာ္ကလဲ ျပန္ေျပာတဲ့စကားကုိ နားမလည္ေပမဲ့ ၿပံဳးၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။
ဒီလူဟာ အိမ္ကိုေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သူေယာကၡမႀကီးကို " ဒီကေန႔ လမ္းကဂိတ္မွာ အေစာင့္တေယာက္က မီးျခစ္
ေတာင္းတယ္၊ က်ေနာ္က မရွိဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္ " လို႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ေျပာျပတယ္။
ဒီေတာ့ နားနဲနဲေလးတဲ့ ေယာကၡမႀကီးက " ေအး-သူတို႔ကို အသိမလုပ္နဲ႔ ၊ ဒီလူေတြဟာ လူေတြ႔တိုင္း ေဆးတံေသာက္
ေဆး ပါသလား ေမးေမးေနတယ္ " လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါသတဲ့။
Friday, October 22, 2010
ခံရတဲ့အလွၫ့္
ဖားအံနယ္မွာရွိတဲ့ ခေလာက္ႏို႔ရြာက လူေတြဟာ သူတထူးကို ေနာက္ရာ ေျပာင္ရာ မထီတရီလုပ္ရာမွာ ဗိုလ္စြဲတဲ့လူေတြ
ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနယ္ေက်ာ္ေအာင္ ေပ်ာ္တတ္တဲ့လူေတြျဖစ္ေပမဲ့ ခံတဲ့အခါ ခံရတဲ့အပိုင္းလဲရွိတယ္။
တခ်ိန္က ဖားအံနယ္က ကရင္ရြာတိုင္းေလာက္မွာ ဒံုးအဖြဲ႔ေတြရွိဘူးတယ္။ ဗမာရြာႀကီးေတြက အရပ္ ယိမ္းအဖြဲ႔၊ ဒိုးပတ္
အိုးစည္ အဖြဲ႔ေတြရွိၾကသလို ျဖစ္ပါတယ္။ ခေလာက္ႏို႔ရြာကလဲ ကာလသားတေယာက္က ဒံုးဆရာလုပ္ၿပီး ဒံုး(ယိမ္း)အ
ဖြဲ႔တဖြဲ႔ ဖြဲ႔ထားတယ္။ ဒံုးယိမ္းအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ကို ဒံုးဆရာလို႔ေခၚတယ္။
ဒံုးဆရာ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ေရြးထားသူေတြကေတာ့ ရြာထဲမွာ အရုပ္ဆိုးဆံုးကာလသား ၈ေယာက္နဲ႔ ကာလသမီး၈ေယာက္
ျဖစ္တယ္။ ဒီဒံုးအဖြဲ႔၀င္ အပ်ဳိလူပ်ဳိ ၁၆ေယာက္ဟာ အရုပ္ဆိုးလွေပမဲ႔ အသံ အင္မတန္ေကာင္းသူေတြခ်ည္းဘဲ။
ဒံုးယိမ္းအကဟာ ဒံုးသီခ်င္းဆိုယင္း ေျခဟန္လက္ဟန္ညီညီညာညာနဲ႔ ကရတဲ့ အကမ်ဳိးျဖစ္ေတာ့ ဆရာကသူ႔အစြမ္းရွိ
သေလာက္ ကႀကိဳးကကြက္ ကပံုကနည္း၊ လူခြဲပံု၊ လူစုပံု၊ လွၫ့္ပံုပတ္ပံု၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ကို စံုႏိုင္သမွ်စံုေအာင္ သင္
ထားတယ္၊ သူစပ္တဲ့ ဒံုးသီခ်င္းေတြကေတာ့ တျခားဒံုးသီခ်င္းေတြနဲ႔မတူဘဲ ကာရန္မဲ႔ ကဗ်ာမ်ဳိး၊ သီခ်င္းမ်ဳိးကိုစပ္ေပး
တယ္။ ဘယ္ကာရံနဲ႔မွ မဟပ္မိတဲ႔ကဗ်ာမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ သူ႔ ဒံုးသီခ်င္းဟာ စည္းေတြ ကမ္းေတြနဲ႔ ကာရံေတြကို မငဲ႔ရေတာ့
ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္တာကို ဒိုးဒိုေဒါက္ေဒါက္ ထိေအာင္မိေအာင္ ေျပာဆိုႏုိင္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအခ်ိန္က ခေလာက္ႏို႔ရြာကဒံုးဟာ နာမယ္ႀကီးေနတယ္။ ဘယ္ဒံုးအဖြဲ႔ကမွ သူတို႔ကို မယွဥ္ရဲၾကဘူး။ တ
ျခားဒံုးက ရုပ္ေခ်ာတာ ရုပ္လွတာ သာသြားမယ္၊ က, တာ သာသြားမယ္၊ အဆိုက်ေတာ့ ခေလာက္ႏို႔ဒံုးလို ကြင္းကနဲ႔
ကြက္ခနဲ႔ ထိထိမိမိ မဆိုႏိုင္ၾကဘူး။ ေျပာင္ေျမာက္ေအာင္မဆိုႏိုင္ၾကဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ ဘာကာရံမွ ငဲ႔ေနစရာမလိုလို႔
ဆိုခ်င္သလိုဆိုၿပီး ပြဲက်ေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လဲ နယ္တရုိးမွာ ၿပိဳင္ဖက္ကင္းတဲ႔ဒံုး ျဖစ္ေနတယ္။
တခါေတာ့ ႏိုင္းၾကာရြာအလွဴတခုက ခေလာက္ႏို႔ဒံုးကို အလွဴမွာ ၀ိုင္းကူပါလို႔ ဖိတ္တယ္။ ဒီလိုဖိတ္ေတာ့ ဒံုးအဖြဲ႔က
ေရာက္သြားေရာ။ ဒံုးကရမဲ႔ေနရာက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲက မ႑ပ္ထဲမွာျဖစ္တယ္။ နာမယ္ေက်ာ္ ဒံုးျဖစ္လို႔
လူေတြ၀ိုင္းေနၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဒံုးကိုစတယ္။ ဒံုးဆရာက သံဃာစင္ေရွ႕မွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး " ဆ
ရာေတာ္ဘုရားမ်ား တပၫ့္ေတာ္တို႔ဒံုးဟာ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ဒံုးကမွာမို႔ ေျပာမွားဆိုမွားရွိယင္ သီးခံခြင့္လြတ္ပါ " လို႔
ရွိခိုးေတာင္းပန္လိုက္တယ္။
အဲဒီလို ထံုးစံအတို္င္း ဒံုးဆရာက သံဃာေတာ္မ်ားကို ရွိခိုးေတာင္းပန္လို႔လဲၿပီးေရာ ဒံုးက ဘုန္းႀကီးလူထြက္ေတြကို
ပက္ပက္စက္စက္ ေကာ္ေတာ့ ေဆာ္ေတာ့ တာဘဲ။ ဒီလို ေကာ္လို႔ ေဆာ္လို႔ သီခ်င္းတပိုဒ္ဆံုးတာနဲ႔ ဒံုးဆရာက ဘုန္း
ႀကီးေတြေရွ႕သြားၿပီး ကန္ေတာ့ကာ သီခံဘို႔ ခြင့္လြတ္ဘို႔ ရွိခိုးကန္ေတာ့ျပန္တယ္။ ေနာက္ ဆက္ၿပီး ဘုန္းႀကီးလူထြက္
ေတြကိုပိုၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဆာ္ျပန္တယ္။ ဒီလို အားရပါးရ ေဆာ္လို႔တပိုဒ္ဆံုးျပန္ေတာ့ ဒံုးဆရာက ဘုန္းႀကီး
ေတြေရွ႕ကိုသြားၿပီး ရိွခိုးေတာင္းပန္ျပန္တယ္။ ဒီလို ဒံုးက ဆိုေနကေနပံု၊ ဒံုးဆရာက ဆရာေတာ္ေတြဆီကို ၀င္ခ်ည္
ထြက္ခ်ည္လုပ္ၿပီး ေတာင္းပန္ေနပံု၊ သီခ်င္းစာသားက ထိလွမိလွပံုကို သေဘာက်ေနတဲ႔ သံဃာစင္ေအာက္ေဒါင့္က
အဖိုးႀကီးတေယာက္က ဒံုးတခဏ္းနားေတာ့ ဒံုးဆရာကိုသူဆီလာဘို႔ ေခၚယူတယ္။
ဒံုးဆရာက ရိုရိုေသေသနဲ႔ အဖိုးအိုရဲ႕အနားမွာ ထိုင္မိတဲ့အခါ အဖိုးအိုက " ေအးကြ မင္းတို႔ဒံုးက ေကာင္းသကြ ဘာ
မွေျပာစရာမရွိဘူး ဒီေတာ့ ဒံုးဆရာျဖစ္တဲ့ မင္းကိုဘဲငါဆုခ်လိုက္မယ္ " လို႔ ေျပာၿပီး သူ႔ပါးစပ္ထဲက တစံုတခုကိုထပ္ၿပီး
ဒံုးဆရာကို ဆုခ်လိုက္တယ္။
ပရိသတ္က ဘာဆုမ်ားခ်လိုက္ပါသလဲလို႔ ၀ိုင္းၾကၫ့္ၾကေတာ့ ဒံုးဆရာလက္ထဲမွာ အဖိုးအိုၿမံဳ႕ထားတဲ့ ကြမ္းသီးလံုး
ေလာက္ရွိတဲ့ မဲမဲကြမ္းဖတ္ႀကီးျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ၾကတယ္။
" ငါမွာ ဆုခ်စရာ ဒါဘဲရွိတယ္ကြဲ႕ ဒံုးဆရာရဲ႕၊ အဖိုးအဖြားမ်ားဟာ ေျမးမ်ားသားမ်ားကို ခ်စ္ယင္ သူတို႔အႏွစ္သက္ဆံုး
ျဖစ္တဲ့ ကြမ္းဖတ္ကို ေပၾက ေကြ်းၾကတယ္၊ အခု ငါအႏွစ္သက္ဆံုးကြမ္းဖတ္နဲ႔ ဆုခ်လိုက္တာဘဲ " လို႔ အဖိုးအိုေျပာသံ
ကိုလဲ ၾကားၾကတယ္။
ဒံုးဆရာဟာ အဖိုးအိုက ဆုအျဖစ္ေပးတဲ့ ရြံ႕စရာကြမ္းဖတ္မဲမဲႀကီးကို လႊင့္ပစ္လို႔လဲမျဖစ္၊ ကိုင္ၿပီးေနရမွာလဲမျဖစ္နဲ႔ မ
တတ္သာတဲ့အဆံုးမွာ သူပါးစပ္ထဲကိုထၫ့္ၿပီး ငံုထားလိုက္ရေတာ့တယ္။
ဒီေတာ့ ပရိသတ္က ၾသဘာေပးၾကတယ္။
အဲဒီလို ခေလာက္ႏို႔ရြာကလူေတြဟာ ရွဳံးတဲ့အခါလွလွပပရွဳံး၊ ခံတဲ့အခါလွလွႀကီး ခံခဲ့ၾကရတာမ်ားလဲ ရွိတာဘဲ ။
Monday, January 4, 2010
ခေလာက္ႏို႔ကို သပိတ္ေမွာက္တဲ့ဒံုး
တခါကခေလာက္ႏို႔ရြာမွာ အလွဴႀကီးတခုရွိလို႔ တ၀မ္းပူရြာက ဒံုးကိုငွားၿပီး ညက်ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ
သြင္းဘို႔စီစဥ္ၾကတယ္။
ညေနေစာင္းလို႔ တ၀မ္းကူရြာက ဒံုးအဖြဲ႕ေရာက္လာတယ္ၾကားတဲ့အခါ ရြာကလူေတြက " ဘယ္ရြာကဒံုးလဲ၊ ဘယ္ဆရာရဲ႕
ဒံုးလဲ၊ ဘယ္သူငွားခဲ့တဲ့ဒံုးလဲ " လို႔ အခ်င္းခ်င္းေမးၾက ျမန္းၾကတယ္။ ဒီတခါ တ၀မ္းပူရြာကဒံုးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒံုးက
ေရွာ္ရတဲ့အထဲမွာ ႏွဲဆရာကလဲ ၀ါးျခမ္းျပားကေလးေထာင္ထားသလို ပိန္ခ်ဳံးေနတဲ့အျပင္ ႏွဲကလဲ ၫံ့သားက်လွတဲ့အ
ေၾကာင္း၊ ဒီဒံုးအဖြဲ႕ကိုမွ သူႀကီးကငွားခဲ့ေၾကာင္း အခ်င္းခ်င္း ေမးၾကေျဖၾကနဲ႔ တေယာက္တေပါက္စီ ျဖစ္ေနၾကတယ္။
ဒံုးအဖြဲ႕ေရာက္လာၿပီး ကဘို႔ျပင္ဆင္ေနေပမဲ့ ဒံုးအဖြဲ႕ ၫံ့ပံုေရွာ္ပံုသတင္းက ရြာထဲမွာျပန္႔ႏွံ႔ေနတာနဲ႔ လူေတြက တယ္မ
သြားၾကလို႔ ပြဲခင္းမွာ ေျခာက္ကပ္ကပ္ျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလဲ အေျခအေနၾကၫ့္ၿပီး သြားသင့္မွသြားၾကၫ့္မယ္လို႔ ခ်ိန္
ဆကာ ဒံုးပြဲျပန္ေတြေျပာမယ့္ သတင္းကို နားစြင့္ေနၾကတယ္။
ဒံုးအဖြဲ႕ကေတာ့ မိုးခ်ဳပ္တာနဲ႔ ေအာက္လင္းဓာတ္မီးႀကီးေတြထြန္းၿပီး စကတာဘဲ။ စၿပီးတယ္ဆုိယင္ဘဲ ပြဲၾကၫ့္ပရိတ္
သတ္က ဒီဒံုးဟာ ဒံုးေရွာ္ႀကီးဘဲလို႔ သိကုန္ၾကတယ္။ အေရွာ္ဆံုးကေတာ့ ဆိုင္းေရာအဆိုေရာကိုဦးေဆာင္ၿပီး မွဳတ္ေန
တဲ့ႏွဲဘဲ။ ႏွဲဆရာကလဲပိန္ၿပီး အားမရစရာ ဘိန္းစားရုပ္ေပါက္ေနရတဲ့အထဲမွာ ကလဲမပီမသနဲ႔ အထစ္ထစ္ အေငါ႔ေငါ႔ျဖစ္
ေနေတာ့ အစကတဲကမေကာင္းတဲ့ဒံုးကို ႏွဲကဖ်က္ေနျပန္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒံုးအဖြဲ႕ဟာ အင္မတန္ေရွာ္အားႀကီးေတာ့
ဒီညအတြက္ငွားၿပီးလို႔ ဘာမွမတတ္ႏုိင္တာနဲ႔ ေနာက္တညမွာ တျခားဒံုးအဖြဲ႕ကိုငွားဘို႔ တိုင္ပင္တဲ့ လူႀကီးေတြကလဲ
ေက်ာင္းေပၚမွာတိုင္ပင္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုတိုးတိုးတိတ္တိတ္တိုင္ပင္ေနၾကတုန္း ပြဲခင္းထဲက လူတေယာက္တက္လာၿပီး
လူႀကီးေတြအနားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။
ဒီတင္လူႀကီးတေယာက္က " ဒံုးကဘယ္လိုေနသလဲေဟ့ " လို႔ ဒီလူရဲ႕ အာေဘာ္ကိုသိခ်င္လို႔ ေမးစမ္းၾကၫ့္တယ္။ ဒီ
ေတာ့၀င္ထိုင္တဲ့လူက " ဒံုးကေတာ့ ေရွာ္ပါတယ္၊ လယ္ပင္ေသးေသးကေလးက်န္ေနတဲ့ ႏွဲဆရာဟာ ဒီလိုသာ မွဳတ္ေန
ရယင္ ဒီညေသမလားေတာင္မသိဘူး " လို႔ ေကာက္ကာငင္ကာ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီစကားကိုၾကားတာနဲ႔ လူႀကီးတ
ေယာက္က အႀကံရၿပီး ထိုင္ရာကထကာ ေက်ာင္းေအာက္ကိုဆင္းသြားတယ္။ ေက်ာင္းေအာက္ေရာက္ေတာ့ ဘုန္းႀကီး
က ဇရပ္အတြက္ တိုက္ထားတဲ့ တေပပ်ဥ္၃ခ်ပ္ကိုထမ္းၿပီး ဒံုးကေနတဲ့ မ႑ပ္ထဲယူသြားကာ ႏွဲဆရာအနားမွာ ခ်ထား
လိုက္တယ္။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ဒံုးဆရာက " ဒီပ်ဥ္ေတြက ဘာလုပ္ဖို႔လဲ၊ ဒီမွာမလိုေတာ့ပါကလား " လို႔ စူးစမ္းတဲ့သေဘာ
နဲ႔ ေမးတယ္။
ဒီလိုေမးလိုက္ေတာ့ ပ်ဥ္ထမ္းလာတဲ့ေက်ာင္းဒကာႀကီးက " လိုပါလိမ့္မယ္၊ ႏွဲဆရာဟာ ဒီညႏွဲမွဳတ္ယင္း အသက္ထြက္
သြားယင္ တခါထဲေခါင္းစပ္ဖို႔ပါ " လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီစကားကိုၾကားတာနဲ႔ ႏွဲဆရာဟာ စိတ္ဆိုးလြန္းလို႔ သူ႕ႏွဲကိုပစ္
ခ်ၿပီး တခါထဲညတြင္းခ်င္း သူ႕ရြာကိုျပန္သြားတယ္။ တားၾက ဆြဲၾကေပမဲ့ မရေတာ့ဘူး။ ဒံုးဆရာကလဲ ႏွဲဆရာမရွိေတာ့
ဒံုးကို သိမ္းလိုက္ရတယ္။ မိုးမလင္းခင္ဘဲ ဒံုးအဖြဲ႕၀င္ေတြဟာ ဘယ္သူ႕ကိုမွႏွဳတ္မဆက္ေတာ့ဘဲ ျပန္သြားၾကတယ္။
ဒီလိုအလုပ္ခံရၿပီးကတဲက တ၀မ္းပူရြာက ဒံုးအဖြဲ႕အဆက္ဆက္ဟာ ခေလာက္ႏို႔ရြာက လာငွားယင္ မလိုက္ေတာ့ဘူးလို႔
သိရတယ္။
Wednesday, November 25, 2009
ေက်ာင္းသားခ်င္းေတာင္ မတူ
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ေလာက္က ႏိုင္းၾကားရြာဆရာေတာ္ဟာ သူ႔ေက်ာင္းမွာ စာသင္တိုက္ဖြင့္ထားၿပီး ေက်ာင္းသားက
ေလးေတြကိုပါ စာသင္ေပးဘို႔ ဦးပဥၥင္းတခ်ဳိ႕ကို တာ၀န္ေပးထားတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ၿပီး အလြန္တည္ၿငိမ္တယ္၊ ဣေႁႏၵလဲႀကီးတယ္၊ စည္းကမ္းလဲႀကီးတယ္။ ပရိယ
တၱိကိုလဲ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ တတ္ကၽြမ္းလို႔ တနယ္လံုးရဲ႕ အားကိုးရာျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကိုပါ စာ
ေပသင္ၾကားေစတယ္လို႔ သတင္းၾကားေတာ့ ခေလာက္ႏို႔ရြာက တကာတေယာက္က သူ႔သားကေလး ၅ႏွစ္သားရြယ္ကို
ေက်ာင္းလာအပ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က ဦးပဥၥင္းနဲ႔ လႊဲေပးလိုက္တယ္။ တေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းေပၚမွာ
စာၾကၫ့္ေနတုန္း ေက်ာင္းေအာက္က ထူးထူးဆန္းဆန္း စာအံေနသံကိုၾကားတယ္။ ဒီလိုၾကားလိုက္ေတာ့ သူ႔နားကိုသူမ
ယံုသလိုျဖစ္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္လိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ေတာင္ေ၀ွးကိုဆြဲၿပီး ဆင္းလာတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီး ၾကားရတဲ့စာအံသံကေတာ့ "ဒေရမွဳတ္ေရ - မွဳတ္၊ ဒေရမွဳတ္ေရ - ေရးခ် မွဳတ္၊ ဒေရမွဳတ္ေရး လံုႀကီးတင္
မွဳံ၊ ဒရင္ေကာက္ေရ - ေကာက္၊ ဒရင္ေကာက္ေရးခ် - ေကာက္၊ ဒရင္ေကာက္ေရးလံုးႀကီးတင္ကုံ" လို႔ ထပ္တလဲလဲေအာ္
သံနဲ႔ " 'ဒရင္မွဳတ္ေရ - မွဳတ္ " ဆိုတဲ့ စာအံသံျဖစ္တယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ ေက်ာင္းေအာက္ေရာက္လို႔ စာအံေနတဲ့ ကေလး
ကိုၾကၫ့္လိုက္ေတာ့ ၅ႏွစ္သားအရြယ္ ေက်ာင္းသားကေလး ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ အနားသြားၿပီး ဣေႁႏၵႀကီးနဲ႔
ငံု႔ၾကၫ့္ကာ " ဟ - ေကာင္၊ မင္းစာအံတာ မွားေနတယ္ " လို႔ အမိန္႔ရွိတယ္။
ဒီေတာ့ ခေလးက ေမာ့ၾကၫ့္ၿပီး " မမွားဘူးဘုရား ဒီလိုဘဲတျပၫ့္ေတာ္ သင္ရတယ္ " လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။ တေက်ာင္း
လံုးသာမက၊ တနယ္လံုးကပါ ဣေႁႏၵသိကၡာ ႀကီးလွတဲ့ဆရာေတာ္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ ရိုေသၿပီး ဘယ္သူကမွ ျပန္လွန္မေျပာ၀ံ့
တဲ့အခ်ိန္မွာ ခေလး, ကေလးက သူ႔ကိုျပန္ျငင္းေနေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက အံ့ၾသၿပီး " မဟုတ္ပါဘူး " လို႔ ထပ္ကာ အမိန္႔
ရွိလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခေလးျပန္ၿပီး " ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား၊ ဒေရမွဳတ္ေရး - မွဳတ္ပါဘုရား " လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ျပန္တယ္။
ဆရာေတာ္ဟာ ခေလးနဲ႔ ၿပိဳင္ျငင္းရမွာလဲခက္၊ ျပန္ေျပာရမွာလဲခက္ေနေတာ့ " မင္း ဘယ္ရြာသားလဲ " လို႔ လွီးလြဲၿပီးေမး
လိုက္တယ္။
ဒီေတာ့ ကေလးက " ခေလာက္ႏို႔သားပါ ဘုရား " လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။
ဒီလိုေလွ်ာက္တာကို ၾကားေတာ့မွ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ မၿပံဳးစဖူး ၿပံဳးၿပီး ' ဒါေၾကာင့္လဲ ခေလာက္ႏို႔သားေတြ ေက်ာ္တာဘဲ'
လို႔ တပါးထဲေျပာယင္း ျပန္လွဲ႔အသြားမွာ ခေလးက " ဘုန္းႀကီးဘုရား တပၫ့္ေတာ္ကို ကြမ္းဖတ္ေပးခဲ့ပါဘုရား " လို႔
ေတာင္းလိုက္ျပန္တယ္။
ဒီတင္ ဆရာေတာ္ဟာ ထပ္မရွည္ခ်င္တာနဲ႔ သူ႔ကြမ္းဖတ္ကို ထုပ္ေပးၿပီး ေက်ာင္းေပၚကို ျပန္ႂကြသြားေတာ့တယ္။
Friday, November 13, 2009
မဲကေတာင္ ကန္ေတာ့ေနတယ္
တန္ေဆာင္မုန္း လဆန္းတာနဲ႔ ဇြဲကပင္ေတာင္အေနာက္ဖက္ ဒံုရင္းနယ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ကထိန္ပြဲေတြ
တခ်ိမ့္ခ်ိမ့္နဲ႔ ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီေဒသက ကထိန္ပြဲဆိုတာ ကထိန္သကၤန္းလွဴတာ သက္သက္မဟုတ္ဘဲ မဲနဲ႔လွဴတဲ့ ပ
ေဒသာပင္ေတြလဲပါတယ္။ ရြာတရြာမွာ ကထိန္ခင္းတယ္ဆိုရင္ အနဲဆံုးတျခားရြာေတြက ေက်ာင္းဆယ့္ေလးငါးေက်ာင္း
ေတာ့ပင့္ၿပီး လွဴၾကတာခ်ည္းျဖစ္တယ္။
တေန႔ေတာ့ ရြာတရြာမွာ ကထိန္ခင္းတဲ့အခါ ေက်ာင္းေပါင္း ၂၀ ေလာက္ပင့္ေတာ့ ခေလာက္ႏို႔ရြာက ကိုယ္ေတာ္တပါးလဲ
ကထိန္အလွဴခံဘို႔ပါလာတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ကငယ္ျဖဴျဖစ္လို႔ အသက္ငယ္ေသးေပမဲ့ ၀ါက ေတာ္ေတာ္ရေနတယ္။ ၀ါ ၂၀
ေက်ာ္ရေနၿပီး။ ရြာခံေက်ာင္းက ကထိန္သကၤန္းကို အခမ္းအနားနဲ႔ လွဴၿပီးတဲ့အခါ ေငြစကၠဴေတြ ၂၀၀ိဘိုးေလာက္ သီထား
တဲ့ပေဒသာပင္ တပင္ကို ပင့္ထားတဲ့ေက်ာင္းေတြကို မဲခ်လွဴတယ္။
ပထမ ဒကာတေယာက္က မဲကို ပက္လက္လွန္ထားတဲ့ ကြမ္းအစ္အဖံုးထဲက ႏွိဳက္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ရြာဘယ္
ေက်ာင္းက ကန္ေတာ့မဲေပါက္ပါတယ္ဘုရားလို႔ ဟစ္လိုက္တယ္။ (ကန္ေတာ့မဲဆိုတာက ကန္ေတာ့ဆြမ္းဆိုသလို " ဗလာ
ပါဘုရား " လို႔ ေလွ်ာက္တာျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တေက်ာင္းၿပီးတေက်ာင္း ကန္ေတာ့မဲ ေပါက္ပါတယ္လို႔ ေလွ်ာက္ကာ ကေတာ့မဲခ်ည္း ဆက္တိုက္ ဆယ္ ေက်ာင္း
ေလာက္ႏွိဳက္ၿပီးေတာ့မွ ေအာင္ပါေလမဲကိုႏွိဳက္မိတယ္။ ေအာင္ပါေလမဲေပါက္လို႔ ပေဒသာပင္ရတဲ့ ကိုယ္ေတာ္က ေတာ
ထြက္ဦးပဥၥင္းႀကီး ၂ ၀ါေလာက္သာရေသးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္။
ဒီတခါ ခေလာက္ႏို႔ ကိုယ္ေတာ္က " ဒို႔ဟာ ၀ါငယ္စဥ္တုန္းကေတာ့ တယ္ၿပီး ကန္ေတာ့ခံခ်င္ၾကတယ္။ ၀ါကငယ္ေတာ့
ကိုယ္ကခ်ည္း ကန္ေတာ့ေနရတာက မ်ားသကိုး။ အခု၀ါႀကီးလာလို႔ ကန္ေတာ့ခံရျပန္ေတာ့လဲ မဲကေတာင္ဒို႔ကို ကန္ေတာ့
မဲနဲ႔ ကန္ေတာ့ ေတာ့တာဘဲ " လို႔ ပရိသတ္ၾကားေအာင္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေျပာလိုက္တယ္။
Thursday, November 5, 2009
မွတ္ကေရာ႔
ေရးအတြက္ သူ႔ေက်ာင္းအနီးကေျမကြက္ကို သာသနာ႔လယ္ေျမလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး စပါးစိုက္ပ်ဳိးေစတယ္။
ဒီလိုေက်ာင္းေျမမွာ စပါးစိုက္တာကို တခ်ဳိ႕လူမ်ားက " ဘုန္းႀကီးလယ္လုပ္တယ္ လယ္လုပ္တဲ့ဘုန္းႀကီး " လို႔ ေနာက္
ကြယ္မွာ ဆိုၾကေျပာၾကတယ္။ ဒီစကားကို ဦးပရမကၾကားေတာ့ ဒီေျပာတဲ့လူေတြကို ဘာမွျပန္မရွင္းဘဲ သူ႔လယ္ထိပ္မွာ
ဆိုင္းဘုတ္အႀကီးႀကီးေရးၿပီး ထူထားလိုက္တယ္။
သူ႔ဆိုင္းဘုတ္က-
" ငါလယ္လုပ္တာ ငါ႔မယားစားဘို႔မဟုတ္၊
သာသနာကို ခ်ီးျမႇင့္ဘို႔ျဖစ္တယ္ " ရယ္လို႔ျဖစ္တယ္။
ဒီဆိုင္းဘုတ္ထူၿပီးကတဲက လူေတြကဘုန္းႀကီးလယ္လုပ္တဲ့အေၾကာင္း မေျပာၾကေတာ့ဘူး။ အရွင္ဦးပရမဟာခေလာက္
ႏို႔ရြာသားျဖစ္တယ္။
လူထုဦးလွ
Sunday, November 1, 2009
အတြဲေကာင္းတဲ့ မီးပံုး
ခေလာက္ႏို႔ နယ္တ၀ိုက္က ရြာေတြမွာ တန္ေဆာင္မုန္းလျပၫ့္ေန႔ မီးပံုးလႊတ္ပြဲေတြ ေခတ္စားလွတဲ့အခ်ိန္က ျဖစ္တယ္။
ထံုးစံက ရြာေတြမွာမိုးခ်ဳပ္တာနဲ႔ မီးပံုးႀကီးေတြကိုအတီးအမွဳတ္ အကအခုန္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လႊတ္လိုက္ၿပီးယင္ ဒီလူေတြ
ဟာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုသြားၾကကာ ေက်ာင္းမွာမီးပူေဇာ္ၾကတဲ့ပြဲပါ ဆက္လုပ္ၾကတယ္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာလည္း ဒံုးတို႔
ၾသပြဲတို႔ မိုးအလင္းက်င္းပေလ့ရွိၾကတယ္။
တႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပၫ့္ေန႔ ညေန၆နာရီေလာက္မွာ ခေလာက္ႏို႔လွဳိင္၀ါးရြာက အင္မတန္စကားေျပာေကာင္းတယ္
အကင္းပါးတယ္လို႔ နာမယ္ႀကီးတဲ့ ဖူးပန္းေမႊးအိမ္ကို မိတ္ေဆြျဖစ္တဲ့ ဖူးေရႊလဲ့ ဆိုတဲ့လူတေယာက္ ေမာႀကီးပန္းႀကီးနဲ႔
ေရာက္လာၿပီး . . .
" ေမာလိုက္တာကြာ၊ က်ဳပ္တေယာက္ထဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္တာနဲ႔ လက္ေရွာ့ၿပီးျပန္ခဲ့ရတယ္၊ အေနာက္ေတာအုပ္ကေတာ
စပ္မွာ မီးပံုးတလံုးက်ေနတယ္၊ အတြဲေတြကလဲ အင္မတန္ေကာင္းတယ္၊ က်တာက အင္ပင္ႀကီးေပၚမွာျဖစ္ေနလို႔ တက္
လဲမတက္ႏိုင္၊ ဘာမွလဲမလုပ္ႏိုင္တာနဲ႔ လက္ေရွာ့ျပန္ခဲ့ရတယ္၊ ေမာရတဲ့အထဲ ဆာကလဲဆာလိုက္တာ " လို႔ ဖူးပန္းေမႊး
ကို ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ ဖူးပန္းေမႊးက " ဟာ ဒီလိုဆို ဒို႔သြားမွေပါ႔၊ ကဲ မင္းထမင္းဆာေနယင္ စားလိုက္အံုး " လို႔ေျပာၿပီး
ထမင္းျပင္ေကြ်းတယ္။
ၿပီးေတာ့ အတြဲေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္ ဖူးပန္းေမႊးဟာ အိမ္ေပၚကဆင္းၿပီး အေဖၚတေယာက္သြားေခၚလာ
တယ္။ ေနာက္မီးဖိုထဲမွာ ေထာင္ထားတဲ့လႊႀကီးကိုထမ္းၿပီး ဖူးေရႊလဲ့ေျပာတဲ့ေတာအုပ္ကို ထြက္သြားၾကတယ္။ လႊႀကီးကို
ယူသြားတဲ့အႀကံကေတာ့ လူမတက္ႏိုင္ယင္ အင္ပင္ႀကီးကို လွဲပစ္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ " လူေတြဦးမသြားခင္ ျမန္ျမန္သြားႏွင့္ၾက၊
က်ဳပ္ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းလိုက္ခဲ့မယ္ " လို႔ ဖူးေရႊလဲ့ကေျပာၿပီး ထမင္းကိုဆက္စားေနတယ္။
မီးပံုးအတြဲ ေကာင္းတယ္ဆိုတာက ခေလာက္ႏို႔နယ္ကလူေတြ တန္ေဆာင္မုန္းလ မီးပံုးလႊတ္ပြဲလုပ္တဲ့အခါ တြဲအျဖစ္မီး
ပံုးကေလးေတြ ခ်ိတ္မေပးလိုက္ဘဲ မီးပံုးကေလးေတြအစား လူသံုးပစၥည္းျဖစ္တဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါတို႔၊ လက္ကိုင္ပု၀ါတို႔၊
ေခါင္းေပါင္းတို႔၊ ပုဆိုးအကၤ် ီတို႔ ခ်ိတ္ေပးလိုက္တာကို အတြဲလို႔ေခၚၿပီး ပစၥည္းကအဖိုးတန္ယင္ အတြဲေကာင္းတယ္လို႔
ဆိုတယ္။ ဖူးပန္းေမြးနဲ႔အေဖၚဟာ အင္ေတာထဲေရာက္ေတာ့ ဖူးေရႊလဲ့ေျပာလိုက္တဲ့ မီးပံုးတင္ေနတဲ့အင္ပင္ႀကီးကို လိုက္
ရွာၾကတယ္။ မီးပံုးခ်ိတ္ေနတဲ့ ဘယ္အင္ပင္တပင္မွ မေတြ႕ဘူး။
ဒီတင္ သူ႔ကို ဖူးေရႊလဲ့ကညာလိုက္ၿပီး၊ လူလိမ္ခံရၿပီးလို႔ သေဘာေပါက္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္ခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ထမင္း
၀ိုင္းက ဒီအတိုင္း စားႂကြင္းစားက်န္ေတြနဲ႔ ရွိေပမဲ့ ဖူးေရႊလဲ့ကိုမေတြ႔ဘူး။ အခ်ိန္ကလဲ မိုးခ်ဳပ္လွၿပီးျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းကမီး
ပူေဇာ္ပြဲကိုလဲ သြားဘို႔မမွီေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔ ဖူးပန္းေမႊးဟာ သူ႔ဘုးရားစင္ေရွ႕ကိုသြားကာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး " အရွင္ဘုရား တပၫ့္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းကမီး
ပူေဇာ္ပြဲကို မမွီေတာ့ပါ၊ မေကာင္းတဲ့ေဘးေရာ၊ လူမ်ားရဲ႕အလိမ္ကို ခံရတဲ့ေဘးေရာ ကင္းေ၀းရပါလို၏ ။ လိမ္တဲ့လူကို
ထမင္းတနပ္ ေကြ်းလိုက္ရတဲ့ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႔ ျပၫ့္စံုရပါလို၏ " လို႔ ဆုေတာင္းၿပီး ဦးခ်လိုက္သတဲ့ ။
Tuesday, October 13, 2009
ၿမိဳ႕သူေတြ ဟန္လုပ္လြန္းလို႔
ဘားအံၿမိဳ႕နဲ႔ မေ၀းလွတဲ့ေက်ာက္ကလပ္ဘုရားရဲ႕ပြဲေတာ္ဟာ သႀကၤန္အတက္ ၁ရက္ေန႔မွာ က်င္းပေလ့ရွိတယ္။ ေက်ာက္
ကလပ္ဘုရားဟာ ခေလာက္ႏို႔ရြာနဲ႕လဲသိပ္မေ၀းေတာ့ ဘုရားပြဲဆိုယင္ ခေလာက္ႏို႔ရြာသားေတြ ေရာက္ေနတာႀကီးဘဲ။
ဒီေက်ာက္ကလပ္ေစတီဘုရားဟာ ရာဇ၀င္သမိုင္းမွာ မပါေပမဲ့ ပြဲေတာ္က်ေတာ့ အင္မတန္ စည္တယ္။ ကြင္းျပင္ လယ္
ကြက္ႀကီးထဲက ကလပ္ပံုလို ေအာက္ကား အထက္ကားနဲ႔ ခါးလိန္ၿပီး ထီးထီးႀကီးေပါက္ေနတဲ့ ေပ၁၅၀ေလာက္ျမင့္တဲ့
ေက်ာက္တံုးႀကီးေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ဘုရား ျဖစ္တယ္။ ပြဲေတာ္ရက္က်ယင္ ရပ္ေ၀းဘုရားဖူးဧၫ့္သည္ေတြ အမ်ားအျပား
လာၾကတယ္။ ဘုရားက ကြင္းအလယ္မွာျဖစ္ေတာ့ ဘုရားပြဲေတာ္ခ်ိန္ဟာ စပါးရိတ္ၿပီးခ်ိန္ျဖစ္ေနၿပီး လွည္းလမ္းေတြလဲ
ေပါက္တာနဲ႔ ထံုးအိုင္ဘက္က မြန္ရြာေတြကလဲ လွည္းေတြနဲ႔ လာၾကတယ္။ မြန္ေရာ၊ ကရင္ေရာ၊ ဗမာေရာလာၾကတဲ့ ဘု
ရားပြဲေတာ္ျဖစ္တယ္။
တႏွစ္မွာ ခေလာက္ႏို႔ရြာသားတစု လူ၁၀ေယာက္ေလာက္ဟာ ပြဲေစ်းတန္းကိုေရွာက္ၿပီး ၾကၫ့္ၾကတဲ့အခါ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္
တဆိုင္မွာ ဗမာအမ်ဳိးသမီး ၃-၄ေယာက္ထိုင္ၿပီး စားေနၾကတာကိုေတြ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ေသေသခ်ာခ်ာၾကၫ့္ၿပီး အမ်ဳိးသ
မီးေတြ၀ယ္စားပံုက ၂ျပားဖိုးထၫ့္ပါလို႔ ပထမ၀ယ္စားတယ္။ ေနာက္ ပါးစပ္နဲ႔ေတြ႕တဲ့ အမ်ဳိးသမီးက ၁ျပားဘိုး ထပ္ထၫ့္
ပါအံုးဆိုၿပီး ထပ္၀ယ္စားတာကိုပါ ေတြ႕တယ္။
ဒါကို သူတို႔က အင္မတန္အံ့ၾသေနၾကတယ္။ ရီလဲရီခ်င္ၾကတယ္။ နဂိုဗီဇအတိုင္း ေျပာင္လဲေျပာင္ခ်င္လာၾကတယ္။ ရီခ်င္
တာက သူတို႔သာ မုန္႔ဟင္းခါး၀ယ္စားရရင္ အစိတ္သားထၫ့္၊ ငါးဆယ္သားထၫ့္လို႔ ပိႆလိုက္အထိ ၀ယ္စားၾကမွာမ်ဳိး
ျဖစ္ၿပီး ဒီအမ်ဳိးသမီးေတြကေတာ့ ၂ျပားဘိုး တလုပ္စာေလာက္ အထၫ့္ခိုင္းၿပီး စားေနတာေတြ႔ေတာ့ ရီခ်င္စရာျဖစ္လို႔ ရီ
ခ်င္ၾကတာဘဲ။ ေျပာင္ခ်င္တာက ဒါေလာက္ကပ္ေစးနဲၿပီး မထိတထိနဲ႔ တျပားဘိုး ၂ျပားဘိုးစားၾကတာ ၀မ္း၀မွာမဟုတ္ဘဲ
အလကား အလုပ္လို႔ထင္ၿပီး ဒီဟန္ေရး၀ါစာလုပ္ၿပီး စားေနတဲ့အလုပ္ကို ေျပာင္ခ်င္လာတာျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီလူစုဟာ သူ
တို႔အခ်င္းခ်င္း အသာလက္တို႔ကာ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္မွာ ၀င္ထိုင္ၾကၿပီး တေယာက္၂ျပားဘိုးစီ ထၫ့္ေပးပါလို႔ ခိုင္းတယ္။
ဆိုင္ရွင္ကလဲ ဒီလိုခိုင္းေတာ့ အံ့အားႀကီးသင့္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလူေတြစိတ္ေၾကနပ္ေအာင္ ၂ျပားဘိုးစီထၫ့္ေပးတယ္။
ဒီတင္သူတို႔ဟာ မုန္႔ဟင္းခါးကို အားရပါးရနယ္ၿပီး တေယာက္ကိုတပင္စီ ၂ပင္စီနဲ႔ မစားခ်င္စားခ်င္ စားတယ္ဆိုရုံ စားၾက
တယ္။ တ၀က္ေလာက္ ကုန္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပန္းကန္ထဲက မုန္႔ကိုၾကၫ့္ၿပီး " ဒါေလာက္မ်ားတာ စားလို႔မကုန္ႏုိင္ပါဘူး၊
ဗိုက္လဲျပၫ့္လွပါၿပီး၊ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး " လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ က်န္တဲ့မုန္႔ဟင္းခါးကို သြန္ပစ္ၾကၿပီး ပိုက္ဆံေပးကာ
ထြက္သြားၾကတယ္။
ဒီလိုလုပ္ၿပီး ထြက္သြားၾကေတာ့ ၂ျပားဘိုးထၫ့္စားေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ၃-၄ေယာက္ဟာ မ်က္ႏွာထားခက္ၿပီး ဘာလုပ္ရ
မွန္းလဲမသိ၊ ဆက္ၿပီးလဲမစားရဲဘဲ ျမန္ျမန္ပိုက္ဆံရွင္းေပးလိုက္ကာ တဖက္ပြဲတန္းကို ကမန္းကတန္း ထြက္သြားၾကေတာ့
တယ္။
Monday, October 5, 2009
ခေလာက္ႏို႔က လူ
ေတာ ့ ကားဆရာက ကားကိုရပ္ၿပီး ခရီးသည္ေတြဆီမွာ ကားခေကာက္တယ္။ ဒီတခါမွ်စ္ျခင္းနဲ႔လူက သူ႔မွ်စ္ျခင္းကို
ေကာက္ထမ္းၿပီး သူ႔အတြက္ က်သင့္တဲ့ကားခကိုရွင္းေပးတယ္။ ဒီေတာ့ ကားဆရာက မွ်စ္ျခင္းအတြက္ပါ ေပးရမယ္
လို႔ ကုန္အတြက္ေတာင္းတယ္။ ဒီလိုေတာင္းေတာ့ မွ်စ္ျခင္းနဲ႔လူက " မွ်စ္ျခင္းကို က်ဳပ္ထမ္းထားတာဘဲ၊ မွ်စ္ျခင္းကခင္
ဗ်ာကားေပၚမွာ စီးလာတာမဟုတ္ဘဲ၊ မွ်စ္ျခင္းခ မေပးႏိုင္ဘူး " လို႔ ေျပာၿပီး ဆင္းသြားတယ္။
ွဇြတ္တရြတ္ဆင္းသြားတဲ့ခရီးသည္ကို ကားဆရာကလွမ္းၿပီး " ဘယ္လိုလူပါလိမ့္ " လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီလိုေျပာလိုက္
ေတာ့ မွ်စ္ျခင္းနဲ႔လူက ကားဆရာကိုလွၫ့္ ႀကၫ့္ၿပီး " ခေလာက္ႏို႔ကလူကြ " လို႔ လွမ္းေျပာသြားတယ္။
Wednesday, September 30, 2009
ႂကြားခ်င္ပါေပ႔
တခါက ခေလာက္ႏို႔ရြာက လူပ်ဳိတေယာက္ဟာ တျခားရြာကအပ်ဳိအိမ္ကို ကာလသာတို႔ သဘာ၀ သြားလယ္တယ္။ အပ်ဳိ
ရွိတဲ့အိမ္ကလဲ ေဆာက္လို႔ၿပီးကာစအိမ္ျဖစ္လို႔ အကာအရံဆိုလို႔ ဘာမွမရွိေသးဘူး ကျပင္ေတာင္မကာရေသးဘူး။
ဧၫ့္သည္ ကိုလူပ်ဳိေရာက္လာေတာ့ အိမ္ရွင္အပ်ဳိက ေလာကြတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သင္ျဖဴးဖ်ာအသစ္တခ်ပ္ကို ကျပင္မွာ
ခ်ခင္းေပးတယ္။ ဒီလိုခင္းေပးတဲ့အခါ ဖ်ာတပိုင္းက ကျပင္စြန္းကို ၂ေတာင္ေလာက္လြန္ၿပီးေရာက္ေနတယ္။ ဟန္ဟန္ပန္
ပန္ ၀တ္စားလာတဲ့ကိုလူပ်ဳိဟာ ေလွကားကတက္လာၿပီး အျပင္ကဖ်ာေပၚမွာ က်က်နနထိုင္ခ်လိုက္တာ ကျပင္စြန္းရဲ႕ အ
ျပင္ထြက္ေနတဲ့ ဖ်ာေပၚကိုထိုင္မိတာနဲ႔ တခါထဲေအာက္ကိုျပဳတ္က်သြားတယ္။
ဒီတင္ကိုလူပ်ဳိဟာ ရွက္ရွက္နဲ႔ ဖုတ္ဖက္ခါထလာၿပီး " အိမ္ရွင္ကလဲ ႂကြားခ်င္လိုက္တာ၊ အိမ္ထက္ ပိုၿပီးေတာင္ ဖ်ာကိုခင္း
လိုက္ေသး " လို႔ ေရရြတ္ၿပီး ျပန္သြားေတာ့တယ္။
Saturday, September 19, 2009
ထိုးတိုင္းထိတာေတာင္ ကုန္ေသး
အစိုးရသိန္းထီ တသိန္းဆု ၅ဆုအထိ စၿပီးဖြင့္လွစ္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္က ခေလာက္ႏို႔ရြာသား ေတာ္ေတာ္ႏွံ႔စပ္တဲ့ လူတေယာက္
ဟာ ဘားအံၿမိဳ႕ကိုေစ်း၀ယ္လာတယ္။
သူ႔အနားမွာ ေစ်း၀ယ္ေနတဲ့ဒီလူကို ထီဆိုင္ကထီေရာင္းေနတဲ့လူက ေတြ႕ေတာ့ " မိတ္ေဆြ၊ တေစာင္ထိုးသြားပါ၊ ဒီတ
ပတ္ သိန္းဆု၅ဆု ဖြင့္ဘို႔ေသခ်ာပါတယ္ " လို႔ဆြယ္တယ္။ ဒီေတာ့ခေလာက္ႏို႔သားက " မထိုးပါဘူးဗ်ာ၊ ေလးေကာင္ဂ်င္
ေတာင္မွ ထိုးတိုင္းထိၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ကုန္တာဘဲ၊ ခင္ဗ်ာထီက ေပါက္မယ္ရယ္လို႔မွမေသခ်ာဘဲ မထိုးခ်င္ပါဘူး " လို႔
ျပန္ေျပာတယ္။ " ေလးေကာင္ဂ်င္က ထိုးတိုင္းလဲထိၿပီး ဘာျဖစ္လို႔ရွဳံးရတာလဲဗ်၊ ခင္ဗ်ားဥစၥာ မဟုတ္ေသးပါဘူးထင္
တယ္ " လို႔ ထီေရာင္းတဲ့လူက ျပန္ၿပီးလွ်ာရွည္လိုက္တယ္၊
ဒီလိုေျပာေတာ့ ခေလာက္ႏို႔သားက " ေက်ာက္ကလပ္ဘုရားပြဲတုန္းက က်ဳပ္ ေငြ၁၀ိ အိတ္ထဲထၫ့္ၿပီး ထိုးပါတယ္ဗ်ာ။
ၾကက္၊ ၀က္၊ ငါးရွဥ့္၊ ဖား၊ ေလးေကာင္စလံုး ၁ိစီထိုးလိုက္တယ္။ တေကာင္ေအာတိုက္တယ္၊ ၃ဆေရာ္တယ္။ အေကာက္
က ၁ိမွာ တပဲႏွဳတ္ယူထားတယ္။ ပြဲက မင္းသမီးမထြက္ေသးဘူး ပါလာတဲ့ ေငြ ၁၀ိ အားလုံးကုန္တာဘဲ။ အဲဒါက ၁ိမွာ တ
ပဲေကာက္ၿပီး ထိုးတိုင္းထိလို႔ ၊ ခင္ဗ်ားထီက ၁ိ မွာ ျပား ၄၀ ေကာက္ၿပီး ထိခ်င္မွထိမွာ ႀကိမ္ေသအလုပ္ေတာင္ ရွဳံးေသး
တာ ခင္ဗ်ာထီကို မထိုးခ်င္ပါဘူး " လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။
ဒီတင္ ထီေရာင္းသမားက ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ၾကၫ့္ေနလိုက္တယ္။
လူထုဦးလွ၏ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္မ်ားမွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
Monday, September 14, 2009
ဖိုးေအကိုေတာင္ ခ်မ္းသာမေပး
ခ်င္း မဆိုထားနဲ႔ ေျမးက အဖိုးကို ႐ႈပ္ေနာက္ေလွာင္တာမ်ဳိးလဲ ရွိတာဘဲ။
တခါကခေလာက္ႏို႔ရြာသား မိသားတစုေနၾကတဲ့ အိမ္တအိမ္မွာ မိခင္ျဖစ္သူက ကေလးေတြကို ေကာက္ညႇင္းေပါင္းၿပီး
ေကြ်းဘို႔စီစဥ္တယ္။ ဒီတခါ ခေလးေတြကလဲမ်ားၿပီး တေယာက္အႀကိဳက္တမ်ဳိးစီျဖစ္ကာ သူကေကာက္ညႇင္းအျဖဴမွစား
မယ္၊ ငါကေကာက္ညႇင္းငခ်ိတ္မွ စားမယ္နဲ႔ ဆူဆူညံညံလုပ္ၾကတယ္။ ဒီတခါ စိတ္ရွည္တဲ့အေမက ခေလးေတြအားလံုး
ေၾကနပ္ေအာင္ ေကာက္ညႇင္းျဖဴကတေပါင္း၊ ေကာက္ညႇင္းငခ်ိတ္ကတေပါင္း၊ ၂ေပါင္းေပါင္းတယ္။ ေကာက္ညႇင္းေတြ
ေပါင္းလို႔က်က္ေတာ့ အေမျဖစ္သူက " နင္တို႔ခဏေနၾကအံုး၊ အဖိုးကိုအရင္ေကြ်း၊ အဖိုးစားၿပီးမွ ခေလးေတြက စားရ
တယ္၊ ဒီေတာ့မွ လိမ္မာတဲ့ခေလးျဖစ္တယ္ " လို႔ ခေလးေတြကို ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီလိုေျပာေတာ့ ခေလးေတြကနားေထာင္ၾကတယ္။ ၿငိမ္ၿပီးေနၾကတယ္။ အဖိုးျဖစ္သူကလဲ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ေကာက္ညႇင္း
ပန္းကန္နားလာၿပီး " ငါေျမးေတြက လိမ္မာပါတယ္၊ အဖိုးအရင္စားလိုက္မယ္ " လို႔ ေျပာကာ ထိုင္ၿပီးေကာက္ညႇင္းျဖဴ
ပန္းကန္ကိုႏိႈက္စားတယ္။ စားလို႔အေတာ္ေၾကနပ္ေတာ့ " အိမ္း၊ ေကာင္းကြ၊ ဒီေကာက္ညႇင္းငခ်ိတ္ကေကာ ဘယ္လို
ေနမလဲ " လို႔ ေျပာၿပီး တခါ ေကာက္ညႇင္းငခ်ိတ္ပန္းကန္ကို ႏိႈက္စားျပန္တယ္။ အဖိုးဟာ ေကာက္ညႇင္း အျဖဴေရာ၊
ငခ်ိတ္ေရာ စားၿပီးေတာ့ထသြားတယ္။ ဒီေတာ့မွခေလးေတြလဲ ၀င္စားၾကတယ္။
မနက္လင္းေတာ့ အဖိုးအိုဟာ အလုပ္ရွိတဲ့အတိုင္း လယ္ထဲကိုဆင္းသြားတယ္။ ေနေတာ္ေတာ္ျမင့္ေတာ့ လယ္ကစင္း
တေနရာမွာ ခါတိုင္း အခင္းသြားေနၾကအတိုင္း ကစင္းေပၚမွာထိုင္ၿပီး အခင္းသြားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ေပါက္တူးကိုင္
ၿပီးအလုပ္ကိုဆက္လုပ္တယ္။ မြန္းတိမ္းသြားတဲ့အခါ ေျမးတေယာက္က အဖိုးအိုေပါက္တူးေပါက္ေနတဲ့ လက္ထဲကို
လိုက္လာတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ သူ႕အဖိုးေမ့က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ၀ါးေဆးတံနဲ႔ ၀ါးေဆးဗူးကေလးပါလာတယ္။ ေျမငယ္ဟာ
လယ္ထဲကို ကစင္းရုိးအတိုင္း ေရွာက္လာၿပီး သူ႔အဖိုးအခင္းသြားထားတဲ့ ေနရာေရာက္ေတာ့ ရပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့
ေသေသခ်ာခ်ာထိုင္ၿပီး ဦးအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ကာ " သြားပါေတာ့ ငန္းေတာ္ၾကား ေႁမြမင္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးကို မေႏွာက္
ရွက္ပါနဲ႔ " လို႔ ဆိုေနတယ္။
ဒီလို သူ႔ေျမးကေလးဦးအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ၿပီး ရွိခိုးေနတာကိုခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အဖိုးကျမင္ေတာ့ ' ဘာပါ
လိမ့္ ' လို႔ လာၾကၫ့္တယ္။ အဖိုးအိုစြန္႔ထားတဲ့ မစင္ေရွေရွတုံးႀကီးဟာ ေကာက္ညႇင္းအျဖဴနဲ႔ ေကာက္ညႇင္းငခ်ိတ္ရဲ႕
သတၱိေၾကာင့္ အျဖဴကြက္အမဲကြက္ေတြနဲ႔ ငန္းေတာ္ေႁမြကေလး ေခြေနသလို ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႕ေတာ့မွ သေဘာက်
ကာၿပဳံးၿပီး သူ႔ေျမးကိုဆြဲထူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျမးလက္ထဲက ေဆးတံနဲ႔ ေဆးဗူးကိုယူၿပီး အလုပ္လုပ္ရာကို ျပန္သြား
တယ္။
သူ႔ေျမးကိုေတာ့ ဘာတခြန္းမွမေျပာလိုက္ဘူး။
လူထုဦးလွ၏ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္မ်ားမွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
Friday, September 11, 2009
ခေလာက္ႏုိ႔ ေကာက္ၫႇင္း
မႏၲေလးကမွန္စီေရႊခ်ဆရာ ဦးခ်စ္ဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ တပၫ့္လက္သားေတြနဲ႔ ဘားအံၿမိဳ႕ သြန္းဘုရားႀကီးမွာ မွန္စီေရႊခ်
အလုပ္လုပ္ဖို႔ေရာက္လာတယ္။
မႏၲေလးက မွန္စီေရႊခ် ဆရာေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ေဆာင္း၀င္လာယင္ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ သထုံနယ္ကိုေရာက္လာလွ်က္
ရွိၿပီး ေက်ာင္းကန္ ဘုရားေတြ၊ သိမ္ေတြ၊ တန္ေဆာင္းေတြကို မွန္စီေရႊခ်အလုပ္လက္ခံလုပ္ေလ့ ရွိၾကတယ္။ အဲဒီနယ္
ဖက္ေတြမွာ မွန္စီေရႊခ်ပညာကို ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ တတ္တဲ့ပညာသယ္ေတြမရွိဘူး။ ဟိုတုန္းက ဘားအံဟာ အခုလို
ကရင္ျပည္နယ္(ေကာ္သူးေလ) ၿမိဳ႕ေတာ္မဟုတ္ေသးဘဲ သထံုခရုိင္အတြင္းက ၿမိဳ႕ကေလး တၿမိဳ႕သာျဖစ္တယ္။
ဆရာခ်စ္ ဘားအံေရာက္ၿပီး သြန္းဘုရားႀကီး၀င္းထဲမွာဘဲ စတဲခ်ေနတုန္း ခေလာက္ႏုိ႔ကလူေတြ စကားတတ္လွတယ္၊
ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ ေကာင္းလွတယ္လို႔ သတင္းေတြၾကားေတာ့ စံုစမ္း ၾကၫ့္ခ်င္လာတာနဲ႔ တေန႔မွာ တပၫ့္တေယာက္နဲ႔
ခေလာက္ႏုိ႔ ႏုိင္းၾကားရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို လာခဲ့တယ္။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဥပုတ္ေန႔ျဖစ္လို႔ ရြာကေက်ာင္းတကာႀကီးေတြလဲ ေက်ာင္းမွာ ေတာ္ေတာ္စံုစံုလင္
လင္ရွိေနၾကတယ္။ ဆရာခ်စ္ဟာ ေက်ာင္းတကာႀကီးေတြနဲ႔ အလုပ္အကိုင္အေၾကာင္းအျပင္ တျခားစပ္မိစပ္ရာေျပာၾက
ယင္း သူက ခေလာက္ႏို႔သားေတြအေၾကာင္း စံုစမ္းခ်င္တာနဲ႔ ...
"က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ လူရြယ္ေတြ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း ေျပာၾကေတာ့ စကားႏိုင္လုၾကတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ၊ ေကာက္ၫႇင္း
စီးလွပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာၾကတယ္။ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ သူတို႔ သူတို႔ေကာက္ၫႇင္းစီးပံု အေၾကာင္းကို
ေျပာတဲ့အခါ လူရြယ္တေယာက္က တျခားလူေတြေျပာတဲ့ေကာက္ၫႇင္းထက္ သူ႔ေကာက္ၫႇင္းကစီးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္
စီးသလဲဆိုယင္သူက စားလက္စေကာက္ၫႇင္းကိုလံုးၿပီး ပစ္လိုက္တာ အိမ္ေဘးကလွည္းရံတိုင္ကိုထိတာနဲ႔ ရံတိုင္မွာကပ္
ေနတယ္၊ ဒါကိုက်ီးကန္းတေကာင္ကျမင္ေတာ့ ေကာက္ၫႇင္းကိုထိုးၿပီးပ်ံေျပးတာ လွည္းႀကီးပါပါသြားတယ္လို႔ ဆိုတယ္။
အဲဒီလိုေျပာေတာ့ တျခားေကာက္ၫႇင္းေတြက သူ႔ကိုအရွဳံးေပးလိုက္ရတယ္" လို႔ စကားစေပးတယ္။
ဒီလိုဆရာခ်စ္ကေျပာျပေတာ့နားေထာင္ေနတဲ့ ခေလာက္ႏုိ႔ လွိဳင္၀ါးရြာသားဖူးပန္းေမြးက "က်ဳပ္တို႔ဆီမွာလဲ ေကာက္ၫႇင္း
စီးစီးကို တမင္မ်ဳိးထားၿပီးစားၾကတဲ့ လူေတြရွိပါတယ္။ တေလာက ရြာကအဖိုးႀကီးတေယာက္ဟာ ေကာက္ၫႇင္းစီးစီးစား
ခ်င္တာနဲ႔ ရွမ္းျပည္ကေကာက္ၫႇင္းမ်ဳိး မွာယူၿပီး သူ႔သမက္ကို အစိုက္ခိုင္းတယ္။ မ်ဳိးကရွားရွားပါးပါးရလာေတာ့ လယ္
တကြက္ေလာက္ပဲ ႀကဲခင္းလိုက္ရတယ္။
"ေကာက္ၫႇင္းစပါးပင္ေတြ ရင့္လာတဲ့အခါမွာ အႏွံကလဲ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္၊ သန္ကလဲအင္မတန္သန္ေတာ့ တပင္တ
ပင္ဟာ လူတရပ္ေလာက္ျမင့္တယ္။ အခ်ိန္ၾကေတာ့ ရိတ္ၾကပါေလေရာ။ ဒီနယ္မွာရိတ္တယ္ဆိုတာက ရုိးျပတ္ကို အေရွ
ႀကီးခ်န္ထားၿပီး အႏွံနားကကပ္ရိတ္ၾကတာကလား။ ရိတ္လို႔ၿပီးေတာ ့ေကာက္ၫႇင္းကလဲ လယ္တခြက္စားေလာက္က
ေလးျဖစ္ေတာ့ ႏြားနဲ႔ေတာင္မနယ္ရဘူး၊ ေနလွန္း၊ အေစ့ေခြၽၿပီး ေထာင္ထုကာ ဖြတ္လိုက္ၾကတာဘဲ။
ေကာက္ၫႇင္းကိုဖြပ္ေထာင္းၿပီးလို႔ ပုတ္ကေလးထဲ ထဲ့ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအဖိုးႀကီးရဲ႕ မိတ္ေဆြတေယာက္ဟာ ဆင္နဲ႔
ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္လာၿပီး ဆင္ရဲ႕ေနာက္ေျခတဖက္ကို ထူးခတ္ကာ ေကာက္ၫႇင္းစိုက္တဲ့ လယ္စြန္မွာ ေကာက္
ၫႇင္းရိုးျပတ္ပင္နဲ႔ ဆင္ထူးက သံႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး ဆင္ကိုလန္ထားလိုက္တယ္။
" ေန႔လယ္ ေနပူလာေတာ့ ဆင္ႀကီးက သူ႔ကိုထူးခတ္ၿပီး လန္ထားတဲ့လယ္ကြက္ထဲမွာ မေနခ်င္ဘူး၊ ရုန္းတယ္။ ဒီလိုရုန္း
ေပမဲ့ ေကာက္ၫႇင္းရုိးျပတ္ပင္က ျပဳတ္မထြက္ဘူး။ အပင္ကေတာင္ ဒါေလာက္စီးၿပီးၿမဲခံေနတယ္။ ဆင္ႀကီးကတေျဖေျဖ
စိတ္တိုလာၿပီး အားရွိသေလာက္ရုန္းတယ္။ ေကာက္ၫႇင္းစပါးပင္ရုိးျပတ္ကေတာ့ ၿဖံဳေတာင္မၿဖံဳဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေနပူ
တာကို ဆင္ႀကီးကမခံႏုိင္ အားႀကီးလြန္းလို႔ေအာ္ၿပီးအားကုန္ရုန္းတဲ့အခါ ေကာက္ၫႇင္းရုိးျပတ္ပင္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ဘူး
နဲ႔ေတာင္မနဲ႔ဘူး။ လယ္ကြက္ႀကီးသာ ဆင္ရဲ႕အားကိုမခံႏုိင္လို႔ ရြဲ႕သြားတယ္။ အဲဒီေလာက္စီးတဲ့မ်ဳိး " လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္
တယ္။
ဒီေတာ့ ဆရာခ်စ္က "အပင္ေတာင္ဒီေလာက္စီးေနယင္ ခင္ဗ်ာ့ေကာက္ၫႇင္းကို စားေတာ့ေကာဗ်ာ" လို႔ ဆက္ေမးတယ္။
ဒီတခါဖူးပန္းေမြးက " အဲ....အဖိုးႀကီးကလဲ ဧၫ့္သယ္ျပန္သြားေတာ့ စမ္းၾကၫ့္ရေအာင္ဆိုၿပီး သူ႔ေကာက္ၫႇင္းကို သူ႔ဖာ
သာခ်က္ၿပီးစားၾကၫ့္တယ္။ အရသာကလဲေကာင္း၊ အဆီအျပားကလဲရွိနဲ႔ ေကာင္းလွတယ္လို႔ဆိုတယ္။ မနက္က်လို႔အဖိုး
ႀကီးက ထၿပီး တပိုးတပါးသြာတဲ့အခါေတာ့ ေကာက္ၫႇင္းဟာ ၀မ္းထဲမွာစီးခံေနတာနဲ႔ ပါခ်လိုက္တဲ့မစင္ဟာ မျပတ္လို႔ ၂
ရက္တိတိအိမ္သာထဲမွာ ထိုင္ေနရသတဲ့ " လို႔ သူ႔စကားကို အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။
ဒီေတာ့မွ မႏၲေလးကမွန္စီေရႊခ်ဆရာ ဦးခ်စ္က " ခင္ဗ်ာတို႔ ခေလာက္ႏို႔ေကာက္ၫႇင္းက က်ဳပ္တို႔ေကာက္ၫႇင္းထက္ စီး
ပါေပတယ္ " လို႔ ၀န္ခံၿပီး ဘားအံကို ျပန္လာခဲ့တယ္လို႔ သိရတယ္။
လူထုဦးလွ၏ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္မ်ားမွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
Thursday, June 11, 2009
ေသာက္ယင္မမူးရ
ဂ်ပန္စစ္တပ္ႀကီး ဗမာျပည္၀င္လာခ်ိန္က ခေလာက္ႏို႔ရြာမွာဂ်ပန္စစ္တပ္ကသူတို႔နဲ႔ အလြမ္းသင့္တဲ့ လူတေယာက္ကို
အရပ္လူႀကီးဆိုၿပီး အရပ္လူႀကီးခန္႔လိုက္တယ္။
ဒီအရပ္လူႀကီးဆိုတဲ့ လူက ခပ္ဆိုးဆိုးလူ။ ဒီလူဟာ အရပ္လူႀကီးျဖစ္တာနဲ႔ ဂ်ပန္အလိုက် တခါထဲ လုပ္ေတာ့တယ္။
ၾကက္ဆိုယင္ၾကက္၊ အရက္ဆိုအရက္၊ အုန္းသီးဆို အုန္းသီးရေအာင္ရွာေပးတယ္။ ဘယ္သူထိခိုက္ထိခိုက္၊ ဘယ္သူ
ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို ဂ်ပန္ေက်နပ္ယင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ရြာထဲမွာခပ္ရမ္းရမ္းလုပ္ေနတယ္။
ဘယ္အထိရမ္းလာသလဲဆိုယင္ ရြာထဲမွာ လူေတြ အရက္မေသာက္ရဘူး၊ ေသာက္ယင္လဲ မမူးရဘူးလို႔ေတာင္ အမိန္႔
ထုတ္တယ္။ သူ႔အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ေရွာက္သြားတဲ့လူကို မသကၤာယင္ေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ကိုနမ္းၾကၫ့္တယ္။ အ
ရက္နံ႔ရယင္ ႏြားရုိက္တဲ့ႀကိမ္နဲ႔ရုိက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လူေတြက အရက္ေသာက္ထားမိယင္ သူ႔အိမ္ေရွ႕ကိုကြင္းၿပီးသြား
ၾကတယ္။ သူနဲ႔လဲမေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ၾကရတယ္။ အရပ္လူႀကီးက အရက္ေသာက္ယင္ ပါးစပ္ကို နမ္းၾကၫ့္ၿပီး ရိုက္
တယ္ဆိုတဲ့သတင္းဟာ ျပန္႔ေနတယ္။
ဒီသတင္းကို ခပ္ရြက္ရြက္အဖိုးအိုတေယာက္က ၾကားေတာ့ " ဒါေလာက္ထတဲ့အေကာင္ ငါဆံုးမမယ္ " လို႔ သူ႔လူေတြ
ကိုေျပာၿပီး မၾကာခင္ဘဲ တညေနေတာ့ အဖိုးအိုဟာ ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ႔ ေျခလွမ္းမမွန္ဘဲ အရပ္လူႀကီးအိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္
လာတယ္။ ဒါကို အရပ္လူႀကီးကျမင္ေတာ့ ' အသက္အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ အဖိုးႀကီးကေတာ့ အရက္မူးလာၿပီး၊ ငါ
လြတ္လိုက္ယင္ လူေတြကငါ႔ကို မ်က္ႏွာလိုက္တယ္လို႔ ေျပာၾကေတာ့မယ္ ' လို႔ စဥ္းစားမိၿပီး အဖိုးႀကီးကိုေခၚလိုက္
တယ္။
အဖုိးအိုကလဲ ယိုင္ထိယိုင္တိုင္နဲ႔၀င္လာတယ္။ သူ႕ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူက အဖိုးအိုရဲ႕ပါးစပ္ကို လုပ္ေနက် ထုံးစံအ
တိုင္း နမ္းၾကၫ့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ယိုင္ေနတဲ့အဖိုးႀကီးပါးစပ္က ဘာနံ႔မွထြက္မလာဘူး။ ဒီေတာ့ အရပ္လူႀကီးက ဇေ၀ ဇ
၀ါျဖစ္ၿပီး " ခင္ဗ်ား အရက္ေသာက္လာတာက ဘယ္လို ေသာက္လာတာလဲ " လို႔ေမးတယ္။ ဒီေတာ့ ယိုင္ေနတဲ့အဖိုး
အိုက " ငါေသာက္တာက ဖင္ကေသာက္တာကြ " လို႔ လံုခ်ည္ကိုေနာက္ဖက္ကမ,ၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီတင္ အရပ္လူႀကီးက တကယ္ဘဲ အဖိုးႀကီးဟာ ဖင္ကအရက္ေသာက္လာသလား သိရေအာင္ နမ္းမၾကၫ့္ရဲတာနဲ႔
" ကဲ-ကဲ ေကာင္းေကာင္းသြား " လို႔ ေျပာၿပီးလြတ္လိုက္တယ္။ အဖိုးအိုကလဲ ယိုင္တိယိုင္တိုင္နဲ႔ အရပ္လူႀကီးေရွ႕က
ထြက္သြားတယ္။
ဒီကတဲကစၿပီး အရပ္လူႀကီးဟာ အရက္မူးလာတဲ့ လူေတြ႕ယင္ေခၚၿပီး ပါးစပ္ကို နမ္းမၾကၫ့္ေတာ့ဘဲ မသိလိုက္ မသိ
ဖါသာ ေနလိုက္ေတာ့သတဲ့။
Thursday, May 28, 2009
လူႀကီး
ဂ်ပန္ေခတ္က ဘားအံမွာတပ္စြဲထားတဲ့ ဂ်ပန္စစ္တပ္ကစစ္ဗိုလ္နဲ႔ စစ္သား ၃-၄ ေယာက္ဟာ ခေလာက္ႏို႔ရြာကိုေရာက္
လာၿပီး " ရြာကလူႀကီးကိုေခၚေပးပါ " လို႔ ရြာသားေတြကိုေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ ရြာသားတေယာက္က " ဘယ္လိုလူႀကီး
ကိုေခၚေပးရမွာလဲ " လို႔ျပန္ေမးတယ္။ ဒီလိုျပန္ေမးေတာ့ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္က " ရြာကအႀကီးဆံုးလူကိုေခၚေပးပါ "လို႔ ျပန္
ေျပာတယ္။
ဒီတင္ ရြာသားေတြက ဂ်ပန္ကို " ဒီဇရပ္မွာဘဲေစာင့္ေနပါ " လို႔ေျပာကာ ထားရစ္ခဲ့ၿပီး ရြာဖ်ားမွာေနတဲ့ အဖိုးအိုတ
ေယာက္ကို ေစာင္ပုခက္ထဲထဲ့ထမ္းၿပီး ဂ်ပန္ရွိရာကိုယူခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဂ်ပန္က ေစာင္ပုခက္ထဲက
အဖိုးအိုကို လက္ၫႇိဳးထိုးၿပီး " ဒါလူႀကီးလာလို႔ " လို႔ေမးတယ္။
ဒီေတာ့ ရြာသားတေယာက္က " ဒါလူႀကီးပါ၊ သူ႔အသက္၉၀ေက်ာ္ပါၿပီး၊ ဒီရြာမွာ သူအႀကီးဆုံးဘဲ၊ သူ႔ထက္ႀကီးတာမ
ရွိေတာ့ဘူး၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္လို႔ ထမ္းေခၚလာရတယ္ " လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္ရဲ႕ေဒါသတႀကီး ေအာ္သံဆဲသံနဲ႔ ရြာက ေယာက်္ားေတြအားလံုး ေတာထဲ၀င္ေျပးၾကသံကို ၾကား
ရၿပီး တရြာလုံးၿငိမ္သက္သြားတယ္။
Tuesday, April 21, 2009
ေကာင္းလိုက္တဲ့ေလွပြဲ
တခါက သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးက ရြာႀကီးတရြာမွာ ဘုရားပြဲေတာ္က်င္းပတယ္။ ဘုရားပြဲမွာ ဇာတ္ပြဲအျပင္ ကုန္းပြဲေရပြဲလဲ
ထၫ့္သြင္းက်င္းပတယ္။
ဘုရားလူႀကီးေတြက အထူးသျဖင့္ လွည္းၿပိဳင္ပြဲထက္ ေလွၿပိဳင္ပြဲကို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္ၾကတယ္။ ပရိသတ္ကလဲ
ေလွၿပိဳင္ပြဲမွာ ပိုၿပီးမ်ားတယ္။
ေလွၿပိဳင္ပြဲစေတာ့မယ္ဆိုကတဲက ကမ္းၫြတ္ေအာင္ လူေတြထပ္ေနတယ္။ ဒီအထဲမွာ ခေလာက္ႏို႔ရြာက အဖိုးၾကာေဘာ္
လဲပါတယ္။ သံလြင္ျမစ္ကမ္းမွာရွိတဲ့ ရြာေတြက နာမယ္ႀကီးေလွေတြ အႀကိတ္အနယ္ ၿပိဳင္ေလွာ္လာၾကတဲ့အခါ ကမ္းစပ္
ကလူေတြရဲ႕ ေအာ္သံဟစ္သံ အားေပးသံေတြဟာ ၂မိုင္ေလာက္ကၾကားႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
သူတို႔အားေပးတဲ့ေလွက ႏိုင္တဲ့အခါမွာဆိုယင္ ၾကၫ့္ေနတဲ့လူေတြဟာအူျမဴးၿပီး ထီးေတြေျမႇာက္ပစ္တာတို႔၊ ဦးထုပ္ခြ်တ္
ၿပီးလႊင့္ပစ္တာတို႔ ေခါင္းမွာပတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါေတြ ေ၀ွ႔ရမ္းျပတာတို႔၊ တခ်ဳိ႕ကလဲ ဂြ်မ္းထိုးၿပီး ေရထဲခုန္ခ်တာ
တို႔ပါ လုပ္ၾကတယ္။
ေနေစာင္းလာလို႔ ေလွပြဲပထမေန႔ၿပီးေတာ့ အဖိုးၾကာေဘာ္ဟာ တျခားပြဲေတြဆက္မၾကၫ့္ေတာ့ဘဲ အိမ္ကိုျပန္လာတယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ သမီးျဖစ္သူကဆီးၿပီး " ေဟာ . . . အေဖသြားတုန္းကထီးနဲ႔၊ အခုေမ့လာၿပီးထင္တယ္ " လို႔ ေမးတယ္။
ဒီေတာ့ အဖိုးၾကာေဘာ္က " ေအး . . . ဆံုးသြားၿပီး " လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
" အေဖေလွပြဲေလာင္းသလား " လို႔ အမီးကထပ္ေမးတဲ့အခါ " မသိပါဘူးကြာ၊ သေဘာက်တဲ့ေလွႏိုင္လို႔ ထီးကိုရုိက္ခ်ဳိး
လိုက္တယ္၊ ဒီပြဲမ်ဳိးမသြားနဲ႔သမီး၊ ရူးတတ္တယ္၊ ငါလဲရူးခဲ့ၿပီး "လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္သတဲ့။
လူထုဦးလွ၏ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္မ်ားမွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
Wednesday, April 15, 2009
တေစ ၦကိုျပန္ေခ်ာက္သူ
"သိဖူးကလာ" လို႔ေခၚတဲ့ "သစ္ခ်ပင္ရြာ" မွာ တခါက တေစ ၦအင္မတန္
ေခ်ာက္တယ္လို႔ နာမယ္ႀကီးတဲ့ အိမ္တအိမ္ရွိတယ္။
"သစ္ခ်ပင္ရြာ"ဆိုတာက ဇြဲကပင္ေတာင္ရဲ႕အေရွ႕ဘက္ျခမ္း ေတာင္ေျခ
မွာတည္ထားတဲ့ ရြာကေလးျဖစ္တယ္။ ေတာင္နဲ႔လဲကပ္ေနတယ္။ ဒီရြာ
ကေနၿပီးေတာင္ထိပ္ ဇြဲကပင္ေစတီဆီကိုတက္တဲ့ လမ္းတလမ္းလဲရွိတယ္။ ရြာက ေတာင္ေျခနားနီီးေတာ့ ညေန၃း၀၀
နာရီေလာက္ဆိုယင္ ေနလံုးကိုမျမင္ရတဲ့ ရြာျဖစ္တယ္။ ရြာဟာမႀကီးေပမဲ့ သူ႔ၿခံနဲ႔ သူ႔အိမ္နဲ႔ သီးပင္စားပင္ေတြနဲ႔ သာယာ
တယ္။ ေတာင္နားမွာ ကပ္ေနတဲ့ရြာျဖစ္လို႔လဲ မနက္မိုးလင္တာနဲ႔ ငွက္ေပါင္းစံုရဲ႕ သာသာယာယာအသံေတြကို ၾကားေန
ရတဲ့ရြာျဖစ္တယ္။
အဲဒီရြာထဲက အိမ္တအိမ္မွာ တေစ ၦအင္မတန္ေခ်ာက္တယ္ဆိုတာ တရြာလံုးကယံုတယ္။ တေစ ၦေခ်ာက္အားႀကီးလို႔ အိမ္
ရွင္ဟာမေနရဲတာနဲ႔ သူ ့အိမ္ႀကီး အိမ္ေကာင္းကိုစြန္႔ၿပီး တျခားၿခံမွာ တဲကေလးထိုးၿပီးေျပာင္းေနတယ္။ ဒီတေစ ၦဟာ လူ
ကိုသာမဟုတ္ဘဲ ႏြားေတြကိုေတာင္ေခ်ာက္လို႔ ဘယ္ႏြားမွေနေစာင္းလာယင္ အဲဒီအိမ္ရွိတဲ့ ၿခံဘက္ကို မသြားရဲဘူး။ ဒါ
ေလာက္ထိေအာင္ ေခ်ာက္တဲ့တေစ ၦလို႔ ရြာသားေတြက ေျပာၾကတယ္။
ဒီလိုတရြာလံုးက ေၾကာက္ေနၿပီး နာမယ္ႀကီးေနတဲ့အိမ္ကို ခေလာက္ႏို႔ သနီ၀ိုက္ရြာသားတေယာက္က အေလာင္းအစား
လုပ္ယင္ သူတက္ေနျပမယ္လို႔ သတင္းလြင့္တယ္။
အဲဒီလို သတင္းလြင့္လိုက္လို႔ မၾကာခင္ဘဲ အိမ္ရွင္နဲ႔ အေပးအယူတဲ့ၾကတယ္။ အိမ္ရွင္က သူ ့အိမ္ေပၚမွာ ၁၀ရက္အထိ
တက္ေနရဲယင္ တမိုးတြင္လံုး ထမင္းေကြ်းထားမယ္၊ ျဖစ္ႏုိင္လို႔ တေစ ၦကို သူ ့အိမ္ကဆင္းသြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္ယင္ ႏြား
မတေကာင္ေပးမယ္လို႔ ဆိုတယ္။
အဲဒီလို ေျပာလို႔ဆိုလို႔ၿပီးတာနဲ႔ ခေလာက္ႏို႔ သနီ၀ိုက္ရြာကလူဟာ ေနာက္တေန႔မွာဘဲ ဒီတေစ ၦေခ်ာက္လွပါတယ္ဆိုတဲ့
အိမ္ႀကီးေပၚကို ေျပာင္းတက္လာတယ္။ ေျပာင္းတက္လာတဲ့ညမွာဘဲ သူဟာ တေစ ၦနဲ႔ နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ ေတြ ့ရတယ္။
မိုးခ်ဳပ္လို႔ သူအိမ္ေရွ႕မွာထိုင္ေနတုန္း ေနာက္ေဖးက ခ်ဳိးခ်ဳိးခြ်တ္ခြ်တ္နဲ႔ ၾကားရတယ္။ ေနာက္ေဖးကို၀င္ၾကၫ့္ေတာ့ ဘာ
မွမေတြ ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခ်ဳိးခ်ဳိးခြ်တ္ခြ်တ္အသံဟာ အိမ္ေရွ႕ကၾကားရျပန္တယ္။ အသံလာရာ အိမ္ေရွ႕ကိုထြက္လာေတာ့
အိမ္ေရွ႕က အသံေပ်ာက္သြားၿပီး ေနာက္ေဖးဘက္ကေပၚလာျပန္တယ္။ ဒီလူဟာ တခြ်တ္ခြ်တ္ အသံေနာက္ကိုလိုက္ေန
ယင္း သန္ေကာင္ေက်ာ္သြားတယ္။ မအိပ္ရေသးဘူး။
သူဟာ အိပ္ကလဲအိပ္ခ်င္၊တေစ ၦကိုလဲေတြ ့ခ်င္၊ ရွာလို႔လဲမေတြ႕နဲ႔ ျဖစ္ေနတုန္း အႀကံတခုရတာနဲ႔ မီးဖိုထဲကစဥ့္အိုးႀကီး
၂လံုးၾကားကို ၀င္ၿပီးထိုင္လိုက္ကာ တေစ ၦမသိေအာင္ အသာပုန္းေနလိုက္တယ္။
ဒီလိုပုန္းေနလိုက္ေတာ့ တေစ ၦရဲ႕ တခြ်တ္ခြ်တ္လုပ္သံကို မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ တမ်ဳိးျဖစ္လာျပန္တယ္။ မျမင္ရတဲ့
တေစ ၦဟာ မီးဖိုထဲက ရွိသမွ်အိုးေတြခြက္ေတြကို ေလွ်ာက္ၿပီးဖြင့္တယ္။ ဖြင့္ၿပီးျပန္ပိတ္တယ္။ ဒီလိုအိုးေတြခြက္ေတြ ဖြင့္
တဲ့ပိတ္တဲ့အသံကို ၾကားရျပန္တယ္။ တေစ ၦဟာ မီးဖိုထဲကရွိသမွ် အို၊ ခြက္ေတြ ပုလင္းေတြကအစ အဖံုးရွိတဲ့ဟာတိုင္း
ကို ဖြင့္ၿပီးျပန္ပိတ္လာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူပုန္းေနတဲ့ စဥ့္အိုးႀကီးနားေရာက္လာၿပီး စဥ့္အိုးႀကီးေဘးတ၀ိုက္
က အိုေတြခြက္ေတြကို ခြင့္ခ်ည္ ပိတ္ခ်ည္လုပ္လာတယ္။
ဒီတင္စဥ့္အိုးၾကားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးပုန္းေနတဲ့ သနီ၀ိုက္ရြာသားက ' တေစ ၦေတာ့ဧကန္ရွိတာဘဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ရပါ့မ
လဲ ' လို႔ စဥ္းစားတယ္။
ဒီလိုေတြးေနတုန္း တေစ ၦဟာ သူ ့ေဘးက စဥ့္အိုးႀကီးရဲ႕အဖံုးကိုဖြင့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့
တျခားအိုးတလံုးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဒီတင္ ဒီလူကရုတ္တရက္သတိယၿပီး သူ ့လက္၀ါးႀကီး၂ဖက္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္ကို ဘုတ္
ဘုတ္ ဘုတ္-ဘုတ္လို႔ အားနဲ႔ပုတ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုလဲၾကမ္းကိုပုတ္လိုက္ေရာ တေစ ၦဟာလန္႔ၿပီး တခါထဲအိမ္ေပၚကဆင္း
ေျပးသြားလိုက္တာ အဲဒီကထဲက ဒီအိမ္ကိုတေစ ၦဟာ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူးတဲ့။
ခေလာက္ႏုိ႔ သနီ၀ိုက္ရြာကလူဟာ သူ႔သတိၱနဲ႔ အႀကံေကာင္းေၾကာင့္ အိမ္ရွင္ဆီက ႏြားမကေလးတေကာင္ ရသြားတယ္။
အခုေတာ့ ဒီတေစ ၦ ေခ်ာက္လွတယ္ဆိုတဲ့အိမ္မွာ အိမ္သားေတြ စုစုေ၀းေ၀းနဲ႔ ေနေနၾကၿပီ။ *ﻠ* *ﻠ*
လူထုဦးလွ၏ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္မ်ားမွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
Wednesday, March 25, 2009
ဒီရြာဘာရြာလဲ
ခေလာက္ႏို႔ရြာစုကလူေတြဟာ ညီၫြတ္ၾကပါတယ္။ တရြာထဲကဘာအလုပ္ကိုမွ နာမယ္ယူေလ့မရွိဘူး။ သူတို႔ကိုေမးယင္
ၿခံဳၿပီးေတာ့ 'ခေလာက္ႏို႔က' လို႔ဘဲ ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ ႏိုင္းၾကာရြာကလူကို ဘယ္မွာေနသလဲလို႔ေမးယင္ ခေလာက္ႏို႔က
လို႔ေျဖလိမ့္မယ္။ ဒီရြာစုကလုပ္သမွွ်အလုပ္ေတြကိုလဲ ခေလာက္ႏို႔က လုပ္တယ္လို႔(ခလို)ရြာ အုပ္စုအေပၚပံုခ်လိုက္တယ္။
စုေပါင္းတာဝန္ယူတဲ့ သေဘာဘဲ။
ခေလာက္ႏို႔က ရာဇဝင္တြင္ေလာက္ေအာင္ ထူးခြ်န္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြလဲထြက္တယ္။ သမိုင္း၀င္မယ့္လုပ္ငန္းေတြလဲ တီတြင္
ထားခဲ့တယ္။ ရဟန္းေတာ္ထဲကဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီးျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးပရမဟာ မႏ ၱေလး
ေရႊက်င္ဂုဏ္းခ်ဳပ္ ၀ိသုဒၶါရုံ တိုက္ထြက္ျဖစ္ၿပီး ပိုးကရင္စာေပေဟာင္းနဲ႔ ကဗ်ာလကၤာမ်ားကို အမြန္းတင္လို႔ ရသေျမာက္
ေျမာက္ေရးသားခဲ့တဲ့ က်မ္းေပါင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားျပဳစုထားပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လဲေပနဲ႔ရွိၿပီး တခ်ဳိ႕လဲပံုႏွိပ္ၿပီးတယ္။ေနာက္
တပါးကေတာ့ မန္းစနဲ႔ဗို႔လို႔ဘြဲ႕ေတာ္ရွိတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးလာဘ ျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ေက်ာ္က ေရွးပိုးကရင္
စာေပ ကဗ်ာလကၤာနဲ႔ ခႏၶာပူရ အဘိဓမၼာက်မ္းႀကီးနဲ႔ ၀ဏၰကုမၼာဇာတ္ႀကီးကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲကဆို
ရင္ အခုေခတ္မွာေခတ္အစားဆံုး လူႀကိဳက္အမ်ားဆံုး၊ ၾကၫ့္မိၾကားမိရင္ ဘယ္သူမွမၿပံဳးမရယ္ဘဲမေနႏိုင္တဲ့ 'ဒံုးေက်ာင္
ကဒယ္' လို႔ေခၚတဲ့ 'ပစၥလကၡဒံုး' ၊ 'ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ဒံုး' လို႔ နာမည္ႀကီးလွတဲ့ ဟာသဒံုးကိုတီတြင္သူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဒံုး
ေက်ာင္ကဒယ္ ဟာသဒံုးရဲ႕ကကြက္နဲ႔ သီခ်င္းသြားေတြကို ဘယ္သူကထြင္ပါတယ္လို႔ အမည္မခံၾကဘူး။ ခေလာက္ႏို႔က
အစပထမထြင္တယ္လို႔သာ သူတို႔ရဲ႕ေဒသကို ခ်စ္လွတဲ့သေဘာနဲ႔ ေဒသနာမည္ကိုေပးၾကတယ္။
အဲဒီဒံုးကပံုကဆိုရင္ ဒံုးဆရာကဆိုင္းကို အေကာင္းဆံုးဆိုင္း၀ိုင္းႀကီးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္တယ္။ ဆိုင္းေကာင္းႏွဲေကာင္းကို
ေရြးတယ္။ က, ၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ ဆိုင္းကသီခ်င္းသြားအလိုက္ တီးကြက္ကိုတီးေပးမဲ့သူတို႔က တျခားဒံုးေတြလို ညီညီ
ညာညာနဲ႔ ဆိုင္းရဲ႕တီးကြက္အတိုင္း လိုက္မကၾကဘူး၊ ကိုယ္ႀကိဳက္သလိုကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုယ့္နည္းနဲ႔ကိုယ္ကၾကတယ္။
ဒံုးအကသမား၁၀ေယာက္ရွိယင္ တေယာက္တမ်ဳိးစီနဲ႔ အကက ၁၀မ်ဳိးျဖစ္ရတယ္။ ဒါေမဲ့ သီခ်င္းဆံုးလို႔ဆိုင္းခ်တဲ့အခါက်
ေတာ့ တညီထဲ တဟန္ထဲ တခ်ဳိးထဲျဖစ္ရတယ္။ ကရင္ဒံုးရာဇ၀င္မွာ ေရွးကဒီဒံုးမ်ဳိးမရွိဘူးဘူး။ ခေလာက္ႏို႔က ထြင္လာမွ
ကရင္တို႔ရဲ႕ ဒံုးကနည္းထဲမွာ ကနည္းသစ္ရယ္လို႔ အသစ္ထၫ့္သြင္းလာရတဲ့ ေမာ္ကြန္း၀င္ဒံုးျဖစ္တယ္။
သီဆိုၾကတဲ့သီခ်င္းဆိုယင္လဲ အားလံုးဟာသသီခ်င္းခ်ည္းဘဲျဖစ္ရတယ္။ ဒီသီခ်င္းသံကိုၾကားလိုက္ယင္ မၿပံဳးဘဲမေနႏိုင္
တဲ့ သီခ်င္းမ်ဳိးျဖစ္တယ္။
ဥပမာ - ပိုးကရင္အသံထြက္နဲ႔
“ယဒါး٫ ဆိုးဖလံု٫ မူးဒကာ
ေဟ—ေအာသာေဒ٫ ယသိမာ٫
ယိုးေဒၚ—ထီထီ٫ ဆာဆာ٫
အလိုဗ်ာ٫ မဟုတ္ပါကလား” လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာလိုျပန္ယင္ . . .
“အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ျမင္လိုက္ပါတယ္၊
စိတ္အထင္ကေတာ့٫ ငါ့ရည္းစားမ်ားလာလို႔
ေသေသခ်ာခ်ာ သြားၾကၫ့္ျပန္ေတာ့
အလိုဗ်ာ٫ မဟုတ္ပါကလား”
ဗမာစကားလံုး 'အလိုဗ်ာ٫ မဟုတ္ပါကလား' ကို ပြဲက်ေအာင္ထၫ့္သံုးထားပါတယ္။ ဒီသီးခ်င္းကို လက္ဟန္ကိုယ္ဟန္နဲ႔
ဒံုးသမား၁၀ေယာက္ ကဆိုတဲ့အခါ ဒံုးပြဲလာၾကၫ့္ၾကတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြထဲက သူတို႔ႀကိဳက္တဲ့သူကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီးဆို
ၾကလို႔လဲ တ၀ါး၀ါး တဟားဟားျဖစ္ၾကရတယ္။ အဲဒီလိုအဖက္ဖက္က ထူးခြ်န္တဲ့ရြာမွာေတာင္ တခ်ဳိ႕ကလူျဖစ္ရမွာေၾကာ
က္လွတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ခေလာက္ႏို႔ရြာရဲ႕ ပံုကေလးတပံုရွိပါတယ္။ ဒီပံုျပင္ကေတာ့ . . .
ေရွးက ခေလာက္ႏို႔ရြာမွာ အမ်ဳိးသမီးကိုယ္၀န္ေဆာင္တေယာက္ရွိတယ္။ ဆယ္လေစ့လို႔အခ်ိန္က်ေတာ့ ေမြးဖြားဘို႔ျဖစ္
လာတာနဲ႔ လက္သယ္၀မ္းဆြဲေတြနဲ႔ အသင့္ၾကပ္မတ္ၿပီး ေမြးၾကတယ္။
ဒီအခါ၀မ္းထဲက ခေလးရဲ႕ေခါင္းကေလးဟာ ပထမထြက္တယ္။ ဒီလိုထြက္လာၿပီးေတာ့ ၀မ္းဆြဲနဲ႔ေဘးကလူေတြကို
“ဒီရြာဘာရြာလဲ” လို႔ ေမးတယ္။
ဒီေတာ့ ၀မ္းအျပင္ေတာင္ မကၽြတ္ေသးတဲ့ ခေလးကစကားေျပာတယ္၊ ဒို႔ရြာကိုေမးတယ္လို႔ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ၾကၿပီး
“သားေရ႕ ဒီရြာဟာ ခေလာက္ႏို႔ရြာကြဲ႕” လို႔ ျပန္ေျဖၾကတယ္။
ဒီတင္ ထြက္ေနတဲ့ေခါင္းကေလးဟာ ျပန္၀င္သြားၿပီး တခါထဲ ျပန္ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ၀မ္းဆြဲေတြကလဲ ဘာမွထပ္လုပ္
လို႔မရတာနဲ ့ ဒီအတိုင္းၾကၫ့္ေနရတယ္။ မိခင္ဟာလဲ သူ႔၀မ္းထဲကသားငယ္က ေနသားတက်ျပန္ေနလိုက္ေတာ့ ဘာမွမ
ျဖစ္ေတာ့ဘဲ လူေကာင္းပကတိျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တႏွစ္ေရာက္လို႔ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဒီကိုယ္၀န္ဟာေမြးဘို႔ဖြားဘို႔
ျဖစ္လာျပန္တယ္။ ဒီအခါမွာလဲ လက္သယ္ေတြ၀မ္းဆြဲေတြနဲ႔ ပိုဂရုစိုက္ၿပီး ေမြးဖြားဘို႔ျပင္ဆင္ၾကျပန္တယ္။
ဒီလိုလက္သယ္ေတြအလုပ္ရႈပ္ေနတုန္း ခေလးဟာေခါင္းကေလးထြက္လာကာ ဟိုၾကၫ့္ဒီၾကၫ့္နဲ႔ၾကၫ့္ၿပီး “ဒီရြာဟာဘာ
ရြာလဲ” လို႔ ေမးျမန္တယ္။ ဒီတခါအနားကလူေတြက ထူးဆန္းလိုက္တဲ့ကေလးဘဲလို႔ ၀မ္းသာအာရနဲ႔ “ဒီရြာဟာခေလာက္
ႏို႔ရြာကြဲ႕ လူကေလး” လို႔ေျဖၾကားတယ္။ ဒီအေျဖကိုၾကားတာနဲ႔ ထြက္ေနတဲ့ေခါင္းကေလးဟာ သူ႔အေမ၀မ္းထဲျပန္၀င္သြား
ၿပီး ေနာက္ထပ္ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ နဂုိအတိုင္း သူ ့ေနရာသူ ျပန္ေနလိုက္လို႔ အေမျဖစ္သူမွာလဲ လူေကာင္းပကတိျပန္
ျဖစ္သြားၿပီး မေမြးေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ေနၾကၿပီး ေနာက္တႏွစ္ၾကာေတာ့ ဒီကိုယ္၀န္သယ္ဟာေမြးဖြားဘို႔ ၀မ္းနာလာျပန္တယ္။
ဒီအခါမွာလဲ အထူးဂရုစိုက္ၾကၿပီး လက္သယ္ေတြ၀မ္းဆြဲေတြေခၚကာ ေမြးဖြားဘို႔စီစဥ္ၾကျပန္တယ္။
ဒီလိုဂရုတစိုက္လုပ္ေနၾကတုန္း ၀မ္းထဲက ခေလးကေခါင္းကေလးထြက္လာၿပီး “ဒီရြာဟာ ဘာရြာေခၚသလဲ” လို႔ ေမးျပန္
တယ္။ ဒီတင္အေၾကာင္းသိထားတဲ့ လက္သယ္ေတြကကေလးရဲ႕ေမးခြန္းကို ျပန္မေျဖေတာ့ဘဲ အျပင္ကိုအတင္းဆြဲထုတ္
လိုက္ၾကတယ္။ အျပင္ေရာက္လာေတာ့မွ “ဒီရြာဟာ ခေလာက္ႏို႔ရြာကြဲ႕ လူကေလး” လို႔ ေျဖလိုက္ၾကရတယ္။
အဲဒီအထိ တခ်ဳိ႕လူေတြက ခေလာက္ႏို႔ရြာသားေတြရဲ႕ အေနာက္အေျပာင္ကိုေၾကာက္လြန္းလို႔ ဒီရြာမွာ လူမျဖစ္ခ်င္တဲ့လူ
ေတာင္ ရွိေသးတယ္” လို႔ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္ဆရာကဘဲ သူ ့ရြာအေၾကာင္းကို ေျပာျပေသးတယ္။
လူထုဦးလွ၏ ခေလာက္ႏို႔ပံုျပင္မ်ားမွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
Saturday, February 14, 2009
မယားကိုတားနည္းတမ်ဳိး
တခါက ခေလာက္ႏို ့ရြာမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ ့ သူတပါးခိုင္းတာကို ဘာမဆိုလုပ္ေပးၿပီး အသက္ေမြးတဲ့ လူေကာင္းတ
ေယာက္ရွိတယ္။ ဒီလူဟာ ဆင္းရဲေပမဲ့စကားအေျပာအဆိုခ်ဳိသာတယ္၊ သီခ်င္းဆိုလည္းေကာင္းတယ္။
ဒီလို အေျပာေကာင္း အဆိုေကာင္းတာေၾကာင့္ ရြာကလယ္ယာရွိတဲ့ မိခင္ဖခင္ရဲ ့သမီးတေယာက္နဲ ့ အိမ္ေထာင္က်
တယ္။ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ဒီလူကေယာကၡမအိမ္မွာ လိုက္မေနဘူး၊ ဇနီးကို သူ ့အိမ္ေခၚခဲ့တယ္။ သူ ့အိမ္ကေျခတံ
ေရွေရွနဲ ့ အိမ္ျမင့္ျမင့္ျဖစ္တယ္။ အကာအရံရယ္လို ့ေတာ့ လံုေအာင္မရွိဘူး။ သူ ့ဇနီးဟာ သူ ့နဲ ့အတူလိုက္ေနရေတာ့
အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ကစၿပီး အင္မတန္ ဆင္းရဲေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ေန ့တက်က္က်က္ ညတက်က္က်က္
ျဖစ္ေနက်တယ္။ ဒီလို တက်က္က်က္ ျဖစ္ေနၾကတဲ့အထဲမွာ သမီးကေလးတေယာက္ေမြးလာတယ္။ သမီးကေလးရ
လာေတာ့လဲ မိန္းမကဆင္းရဲတဲ့ဒဏ္ကိုမခံႏုိင္လို ့ တက်က္က်က္နဲ ့ဘဲျဖစ္ေနတယ္။
တေန ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ စကားမ်ားရန္ျဖစ္တဲ့အခါ မယားကအထုပ္အပိုးျပင္ၿပီး ကေလးကိုခ်ီ
ကာ အေမ့အိမ္ျပန္မလို ့လုပ္တယ္။ ဒီေတာ့ လင္ျဖစ္သူက ' သူ ့မယားစိတ္ဆိုးၿပီး ျပန္သြားရင္ ခက္ရေခ်ရဲ ့၊ေနာက္မွ
လိုက္ေခၚရရင္လဲ ရွက္စရာႀကီးျဖစ္ေနမယ္ ' လို ့ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရန္ျဖစ္တာကို အေရွာ့မေပးခ်င္တာနဲ ့ " ေဟ့
မင္းျပန္ခ်င္ယင္ျပန္ ဒါေပမဲ့ ငါ ့ေလွကားကမဆင္းနဲ ့" လို ့ကန္ ့ကြက္တယ္။
ဒီလိုေျပာေတာ့ မယားကစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ ့"နင့္ေလွကားကမဆင္းရယင္ အိမ္တိုင္ဖက္ၿပီးဆင္းမယ္" လို ့ေျပာၿပီး တိုင္က
ဖက္ဆင္းဘို ့ လုပ္တယ္။
ဒီတခါ လင္ျဖစ္သူက အနားသြားၿပီး " ဒီလိုဘယ္ရမလဲ၊ ငါ ့ တိုင္ကလဲ နင္မဆင္းရဘူး၊ ျပန္ခ်င္ယင္ျပန္ " လို ့ေျပာျပန္
တယ္။
ဒီလိုေျပာေတာ့ စိတ္ဆိုးတဲ့မယားက "နင့္ေလွကားကလဲမဆင္းရဘူး၊ နင့္ တိုင္ကလဲ မဆင္းရဘူးဆိုယင္၊ ဘယ္လိုလုပ္
မလဲ ငါလဲကေလးနဲ ့ အိမ္အျမင့္ႀကီးေပၚက ခုန္ခ်လို ့မရဲဘူး" လို ့ ျပန္ရန္ေတြ ့တယ္။
ဒီေတာ့ လင္ျဖစ္သူက "ဟင္.... ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ နင္မဆင္းတတ္ယင္ ဒီမွာဘဲေနေပါ ့၊ နင္ျပန္တာကို ငါမတားဘူး"
လို ့ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီတင္မိန္းမက အထုပ္ကိုအခန္းထဲပစ္သြင္းလိုက္ၿပီး တေန ့လံုးစကားမေျပာဘဲ ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ လုပ္ေန
လိုက္ေတာ့တယ္။ ...........
